
اتحاد خبر - غلامعلی بدخشان : در روزهایی که نام «خبرنگار» و رسالت اصحاب قلم بیش از هر زمان دیگری با حقیقت، مطالبهگری و دفاع از حق گره خورده است، شاید سکوت در برابر آنچه بر برخی سرمایههای انسانی این سرزمین میرود، خود نوعی بیمسئولیتی باشد. این یادداشت نه از سر تعلق سیاسی است و نه برآمده از مصلحتاندیشی؛ سخنی است از جنس تجربه، شناخت و آنچه با چشم دیده و با عقل سنجیدهام.دکتر مصطفی سالاری از آن دست مدیرانی است که نمیتوان به آسانی او را در قالبهای متعارف مدیریت اداری جای داد...
غلامعلی بدخشان
در روزهایی که نام «خبرنگار» و رسالت اصحاب قلم بیش از هر زمان دیگری با حقیقت، مطالبهگری و دفاع از حق گره خورده است، شاید سکوت در برابر آنچه بر برخی سرمایههای انسانی این سرزمین میرود، خود نوعی بیمسئولیتی باشد. این یادداشت نه از سر تعلق سیاسی است و نه برآمده از مصلحتاندیشی؛ سخنی است از جنس تجربه، شناخت و آنچه با چشم دیده و با عقل سنجیدهام.
دکتر مصطفی سالاری از آن دست مدیرانی است که نمیتوان به آسانی او را در قالبهای متعارف مدیریت اداری جای داد. از منطقه انرژی پارس تا استانداری بوشهر و سپس استانداری گیلان و مدیریت سازمان تأمین اجتماعی، در هر جایگاهی که قرار گرفت، نشانی از تحولخواهی، جسارت مدیریتی، پشتکار، سرعت تصمیمگیری و قدرت سازماندهی از خود بر جای گذاشت. این مسیر، کارنامه مدیری است که صرفاً بر صندلی مسئولیت تکیه نزده، بلکه برای هر مسئولیت، بار سنگین مأموریت را بر دوش کشیده است.
اینجانب چند سال است افتخار آشنایی با این شخصیت فرهیخته را دارم و در مقاطعی، بهصورت غیررسمی، توفیق داشتهام طرف مشورت ایشان باشم. بنابراین آنچه مینویسم، تعریف و تمجید از دور و از سر تعارف نیست؛ حاصل شناخت، گفتوگو، مشاهده و لمس مستقیم بخشی از شیوه مدیریتی اوست. اخلاقاً نیز اهل آن نیستم که بیجهت از کسی تمجید کنم یا برای خوشایند این و آن، قلم را به مدح کسانی بیالایم که شایستگی آن را ندارند.
با قاطعیت عرض میکنم: مصطفی سالاری از آن مدیرانی است که فاصله توان مدیریتیاش با بسیاری از مدیران همتراز، کاملاً محسوس بود؛ حتی در مواردی، توان و ظرفیت مدیریتی او از مقام مافوقش نیز فراتر مینمود. بعید میدانم رئیسجمهور محترم خود به این واقعیت واقف نباشد.
سازمان تأمین اجتماعی، سازمانی عریض و طویل با انباشت مشکلات، تعهدات سنگین و زخمهای کهنه مدیریتی است؛ سازمانی که سالها گرفتار ساختارهای فرسوده، ناکارآمدیها و برخی رانتها و باندهای ریشهدار بوده است. در چنین مجموعهای، ایجاد نظم، اصلاح رویهها و حرکت به سوی انضباط مدیریتی، آن هم در برابر مقاومتهای پیدا و پنهان، کار سادهای نیست. سالاری در مدت مسئولیت خود دستکم کوشید این کشتی سنگین را از گرداب بینظمی بیرون بکشد و برای آن سکان و سامانی تازه بیابد.
نمیخواهم عملکرد وزیر محترم تعاون، کار و رفاه اجتماعی را زیر سؤال ببرم؛ اما تاریخ مدیریت، داوری خود را دیر یا زود انجام خواهد داد. شاید روزی حتی مجلس و افکار عمومی نیز به این پرسش برسند که آیا قامت برخی مدیران برای مسئولیتهایی که بر عهده گرفتهاند، به اندازه کافی بلند بوده است یا نه. مدیریت، عنوان و حکم نیست؛ ظرفیت است، تدبیر است، توان حل مسئله است و قدرت عبور دادن یک مجموعه از بحرانهاست.
اما سخنی نیز با رئیسجمهور محترم، جناب دکتر پزشکیان دارم.
اینجانب از فعالان ستاد انتخاباتی جنابعالی بودهام و از سر دلسوزی و نه گلایه شخصی میپرسم: ما از بوشهر، یکی از گلهای سرسبد مدیران خود را به شما معرفی کردیم؛ استانی که سالهاست بخش بزرگی از اقتصاد و انرژی کشور بر شانههای آن استوار است. آیا سزاوار بود با یکی از سرمایههای مدیریتی این استان، چنین برخوردی صورت گیرد؛ آن هم در روز تعطیل؟
اگر با مدیرانی در این تراز چنین رفتار شود، تکلیف دیگران چه خواهد بود؟
شاید بد نباشد از یک مثال ساده اما گویا استفاده کنیم؛ در ترکیب یازدهنفره تیم ملی فوتبال، حضور چند بازیکن بوشهری را با افتخار میبینیم و کسی نمیپرسد چرا فرزند بوشهر باید در تیم ملی باشد؛ چون شایستگی، ملیت و جغرافیا را در کنار هم معنا میکند. حال پرسش اینجاست: آیا در کابینه دولت چهاردهم، سهم بوشهر ــ استانی که انرژی کشور از دل آن میجوشد ــ نمیتوانست دستکم یک صندلی باشد؟
آیا اگر یک مدیر شایسته بوشهری به کابینه راه مییافت، لطفی به بوشهر بود یا ادای دِینی به استانی که سالهاست ثروت ملی را از دل خاک و دریا به سفره اقتصاد ایران میآورد؟
درد اینجاست که ما گاهی خودمان، نه به مردم رحم میکنیم، نه به ایران و تأسفبارتر آنکه، به سرمایههای انسانی خود نیز رحم نمیکنیم. نخبهکشی، متأسفانه در بخشی از نظام مدیریتی ما به جای آنکه یک عارضه تلقی شود، گاه به هنری بیبدیل برای کنار زدن مدیران توانمند تبدیل شده است؛ مدیرانی که جرمشان شاید فقط این باشد که بیش از اندازه میدانند، بیش از اندازه کار میکنند و بیش از اندازه مستقل میاندیشند.
ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به مدیران کارآمد، پاکدست، پرتلاش و تحولگرا نیاز دارد؛ نه به مدیرانی که هنرشان تنها حفظ صندلی و عبور بیهزینه از مسئولیت است.
اگر قرار باشد هر بار که مدیری توانمندتر از حد معمول ظاهر شد، به جای تقویت او، حذفش کنیم؛ اگر قرار باشد شایستگی قربانی ملاحظات شود و تجربه و تخصص در برابر مناسبات کوتاهمدت رنگ ببازد، نباید از عقبماندگی مدیریتی گلایه کنیم.
مصطفی سالاری را میتوان کنار گذاشت؛ اما نمیتوان کارنامه، توانمندی و سرمایه مدیریتی او را از حافظه این سرزمین پاک کرد.
و سخن پایانی با اصحاب رسانه؛ در روزهایی که نام «خبرنگار» بر پیشانی تقویم نشسته است، رسالت رسانه تنها انعکاس خبر نیست. رسانه باید ترازوی عدالت، دیدهبان شایستگی و پناهگاه حقیقت باشد. خبرنگار اگر در برابر تضییع حق سرمایههای انسانی سکوت کند، بخشی از رسالت تاریخی قلم را وانهاده است.
امروز دفاع از فرزندان شایسته بوشهر، دفاع از یک شخص نیست؛ دفاع از حق است، دفاع از شایستهسالاری است و دفاع از شأن استانی است که سالهاست برای اعتلای اقتصاد ایران، بیش از سهم خود هزینه داده است.
اصحاب رسانه بوشهر باید در برابر این پرسش تاریخی قلم بزنند:
آیا فرزندان شایسته بوشهر تنها برای استخراج ثروت از دل زمین و دریا به کار میآیند، یا در تصمیمسازی و مدیریت عالی کشور نیز سهمی شایسته خواهند داشت؟
قلم اگر قرار است حرمت داشته باشد، باید آنجا به حرکت درآید که حقی در سکوت گم شده است.
مردادماه ۱۴۰۵
شهرستان جم