سید حسام مزارعی

پس از برج زیبای کنترل ترافیک دریایی چابهار، دو فروند شناور ناجی بندر هرمزگان نیز دیشب توسط دشمن آمریکایی، پای اسکله مورد اصابت قرار گرفت.
آن چه که مشخص است و از عنوان "ناجی" بر می آید، این دو شناور سال های سال سینه دریای خروشان را می شکافتند تا پیام آور شادی باشند؛ تا جانی از دل دریا بستانند. دشمن غدار به خوبی با ماهیت این گونه شناورها آشنا بود، همان گونه که با ماهیت برج کنترل ترافیک دریایی آشنا بود. بیش از دو دهه تجربه و فعالیت در این مرکز حیاتی و قلب بنادر کشور که با راهبری و تردد ایمن شناورها در آبراه، نجات جان انسان ها و هواشناسی دریایی سر و کار دارد، به بهانه واهی در راستای تضعیف قدرت دریایی ایران، اقدام به حمله نمود.
شناورهای ناجی، نماد تعهد بین‌المللی به نجات جان انسان‌ها در دریا هستند. تعرض به این شناورها، نه تنها عملی غیرانسانی، بلکه اقدامی در تضاد با صریح‌ترین مفاد کنوانسیون‌های سولاس و SAR، محسوب می‌گردد. این اقدام، امنیت دریانوردی و اصول بشردوستانه حاکم بر دریاهای آزاد را به چالش می‌کشد و سابقه‌ای خطرناک در نقض حقوق بین‌الملل دریایی ایجاد می‌نماید. دشمنی که ماهیت این شناورها را می‌شناسد، به خوبی واقف است که با این کار، به مهم ترین اصول حقوق دریاها یعنی "نجات جان" ضربه زده است؛ ضربه‌ای که نه‌تنها از چشم وجدان جهانی پنهان نمی‌ماند، بلکه در محاکم بین‌المللی - اگر باشد- نیز بی‌پاسخ نخواهد ماند.

آمریکای جنایتکار همچون صهیونیست کودک کش در جنگ رمضان و در ادامه، جنگ هرمز به خوبی نشان داده که در هیچ متر و معیار قانون های بین المللی نمی گنجند. کودک کشی، حمله به اماکن غیر نظامی و زیرساختی، حمله به آثار باستانی و تمدنی و... همه موید این موضوع است که برای آن ها تنها قانون جنگل حکمفرماست. دردآورتر این که وقتی به عقب برگشته و به خاستگاه کنوانسیون سولاس می نگریم رد پای خود آمریکا را می بینیم. غرق تایتانیک در سال ۱۹۱۲.م، که از انگلیس به مقصد نیویورک آمریکا عازم بود بعدها خاستگاه شکل گیری کنوانسیونی شد که ایمنی دریایی را، سرلوحه کار خود قرار داد. کنوانسیونی که بر مبنای اقتضای زمانه هر ساله
اصلاحیه و بروز می گردد و تمامی شناورها را فارغ از هر ملیتی ملزم به رعایت آن می کند.  فصل پنجم سولاس صراحتا بر این نکته تاکید می کند که این قانون در هر شرایطی حتی جنگ برای تمامی شناورهای تحت کنوانسیون فارغ از هر نژاد و ملیتی لازم الاجراست. به مراتب در همین خلیج فارس، کشتی های آمریکایی و نیروهای ائتلافی در گذر زمان اقدام به کمک به ملوانان و شناورهای سنتی ما برآمده اند چرا که الزام آور بودن آن را به خوبی می دانند. اما امروز، همان کشور، پیمان‌های خود را به‌باد منافع آنی اقتصادی و جنگ‌افروزی ترامپ می‌سپارد و اخلاق و انسانیت را به چالش می کشد. چالش اساسی این جاست که اگر شناورِ ناجی امن نباشد، هیچ کشتی‌ در هیچ دریایی، ایمن نخواهد بود.
 تی اس الیوت، زاده خود آمریکا و بزرگ شده انگلیس با شعر " مردان توخالی" به خوبی می شناخت خلق ناانسان هایی همچون ترامپ را که به زیبایی بشر قرن بیستم را به تصویر کشید:
"ما مردانی توخالی هستیم
ما را پر کرده‌اند
که بر هم تکیه زنیم
کله‌هامان از کاه پر شده، افسوس!
صداهای خشکمان وقتی که در گوش یکدیگر پچ پچ می‌کنیم
ساکت است و بی‌معنی
شبیه باد در علف خشک
یا پاهای موش بر شیشه‌های شکسته
ذر شرابخانه‌ای خشک.

شکلی بی‌حالت
شکلی بی‌رنگ
نیرویی بی‌حرکت
صورتی بی‌حرکت"

آمریکای امروز، مصداق تمام‌عیار این انسان توخالی است؛ قدرتی که از پوکی درون، به بیرون شلیک می‌کند تا پوکی خود را بپوشاند. اما زخم بر تن شناورهای ناجی، نه با موشک التیام می‌یابد و نه با تکذیب. این زخم، در حافظه تاریخ دریانوردی خواهد ماند؛ چونان شکستگی تابویی که تا پیش از این، حتی دشمنان نیز به آن احترام می‌گذاشتند: تابوی نجات جان در دریا.
امید که وجدان جهانی، و اگر نباشد، محاکم بین‌المللی، این بار از کنار این جنایت نگذرند؛ پیش از آنکه دریا، دیگر جایی برای نجات نباشد.