دل به جادوی نگاهت بی خبر افتاده بود
دیدگانم  انتظار ِ  رهگذر افتاده  بود

خواب دیدم پنجره وا شد نسیمی آمد و
عطر خوشبویی در آغوش سحر افتاده بود

تار و پود ِ  پیکرم  با یاد  تو جان  می گرفت
روی دامن اشکِ شوق َاز ، چشمِ تَر افتاده بود

خانه ام بی عِطر و بویت کوچه ای تاریک بود
انتظارت بودم و چشمم به دَر افتاده بود

ناگهان گفتم بگیرم فالی از اقبال خویش
فال حافظ هم برایم بی اثر افتاده بود

مـهــدی پـوریــا جــم اســپــرا ( صــهـبـا )