استکان را بزنم خُرد کنم قوری را 
بشکنم پنجره را پاره کنم توری را

ایّها النّااااس کمک ، هاااای به دادم برسید
من نمی خواستم این زندگیِ زوری را

داد و فریاد و فغان از تو دلِ بی کس و کار
بس کن این صبر و شکیبایی و مجبوری را

به خدا بدتر از این نیست که عاشق باشی
و تحمّل بکنی جمله ی دستوری را

به چه قیمت ، به چه امید ، شکستن تا کی ؟
ول کن این دلخوشیِ بی خودِ این جوری را

تو که با شعر و کتاب از همه نزدیک تری
نشنیدی مثلِ دوستی و دوری را ؟

ساک بردار و برو ، کفش به پا کن و بدو ...
دلِ من تجربه کن حسِ گم و گوری را

ابراهیم بردبار