احمد خواجه حسنی

در روزهایی که کشور درگیر بحران‌های دهشتناک امنیتی، نظامی و اقتصادی است، آنچه بیش از هر موضوع دیگری باید مورد توجه همه جریان‌های سیاسی قرار گیرد، تحقق منافع ملّی! و ایضاً وضعیت معیشت مردم است.
همان مردمی که امام راحل به پشتیبانی از آن ها دولت تشکیل داد، در پیچ های خطرناک پی در پی و در برابر سال‌ها تحریم های ظالمانه، تنش‌های خارجی، سوء مدیریت ها، نوسانات شدید اقتصادی و کاهش قدرت خرید، فشار سنگینی را متحمل شدند امّا به دلایل متنابهی ایستادگی و مقاومت کردند تا به بزنگاه سرنوشت ساز امروز رهنمون شدند!
مگر غیر از این است که در دولت های مختلف ماه‌ها مذاکره، رایزنی و تلاش دیپلماتیک انجام شده تا راهی برای کاهش تنش‌ها و خروج کشور از بخشی از بن‌بست‌های اقتصادی و فی الحال جنگ تحمیلی رمضان پیدا شود. طبیعی است که درباره جزئیات هر توافقی بحث و نقد وجود داشته باشد؛ نقد حق همه است. اما آنچه محل پرسش است، مخالفت‌های مطلق‌گرایانه‌ای است که برخی تندروهای تریبونی دارند همان ها که افزایش روزانه ی هزینه‌های زندگی را نه یک بحران ملّی، بلکه موضوعی فرعی در برابر منازعات سیاسی خود می‌دانند! هیچ جریان سیاسی امّا نمی‌تواند و نباید خود را مدافع مردم بداند امّا نسبت به دردهای واقعی مردم بی‌اعتنا باشد.
مخالفان توافق امروز باید به این پرسش ساده پاسخ دهند که «اگر توافق نباشد، چه راه عملی و کم‌ هزینه‌ای برای خروج از جنگ نیل به بازسازی کشور، کیفیّت نسبی و بهبود وضعیت اقتصادی مردم در اختیار دارند؟»
آیا می‌توان با شعار پراکنی و تخریب شخصیت های سیاسی و اتهام زنی های مشمئز کننده و نخ نما نظام سیاسی را از این بحران های سهمگین خارج کرد؟ 
این قلیل افرادی که فراخوان های یوم الانذار صادر می کنند با خود فکر کرده اند آیا خانواده‌ای که زیر بار گرانی کمر خم کرده، می‌تواند بیش از این هزینه ی ادامه بن‌بست‌های سیاسی و اقتصادی را بپردازد؟
وقتی مردم هزینه می دهند، تندروی فضیلت نیست و چه تلخ است اگر روزی نوشته شود که در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ ایران، برخی به جای جست‌وجوی راه نجات مردم، سرگرم بستن راه‌ها بودند.