،،قدرت مظاهری،،
...
روابط‌عمومی‌ها هرگز به شما نمی‌گویند نفری از سازمان، ارگان و یا شرکتِ‌شان که در حادثه‌ای جان‌باخته است، پدری مهربان یا فرزندی دلسوز بوده‌است. آنها هیچوقت از آمال، آرزو و ایده‌های نابِ قربانیان سخن نمی‌گویند. آنها هیچگاه نمی‌توانند درک کنند عروسکی‌سخنگو، بسته‌ای‌اسمارتیز، لباسی زیبا و نقش‌دار و یا ماشین‌شارژیِ خفنی که کنار صحنه‌ی حادثه افتاده‌اند، هرکدام چه قصه، روایت یا داستانی دارند. آنها فقط می‌توانند آمار بدهند که شش، هفت، هشت، بیشتر یا کمتر قربانی شده‌اند و پشتبندش هم وعده بدهند این حادثه، هیچ تأثیری در روند تولید محصول ندارد!
اگر عکاس، مأمور، بازرس و یا هر آدمِ جستجوگری هستید که به‌دنبالِ کشفِ واقعیتِ این حادثه‌اید، لابلای همه‌ی وسایل و خرت‌وپرت‌هایی که از لاشه‌ی فلزی اتوبوس بیرون ریخته‌اند، دنبالِ ماشینِ اسباب‌بازیِ خارجی‌ئی بگردید که یکی از جانباختگان، شبِ پیش از حادثه، از بازار عسلویه گرفته بود تا پس از چهارده روزِ کاری، حالا که به دیدنِ نورِ چشمش می‌رود، برای او سوغات ببرد! اسباب‌بازیِ فانتزی و لوکسی که علیرغم کوچک‌بودن‌اَش، از کِیفی‌ترین  عناصر و موادِ موجود در بازار ساخته‌شده و حتی سیستمِ ایمنیِ دقیقی برای عدم برخورد با موانع نیز برای آن تعبیه شده است.
چیزی خُرد و کوچک اما بسیار مهم و تأثیرگذار  که تحریم، جنگ و حواشیِ خاکستری‌شان، موجبِ استحاله‌ی ابعادِ واقعی آنها در زندگی‌های روزمره‌مان شده‌اند. اینکه جنگ، خدماتِ پروازی را به صفر رسانده است، اینکه تحریم، بی‌کیفیت‌ترین اقلامِ بازار را در حیاتی‌ترین مناسبات زندگی تزریق کرده، و نهایتاً حواشیِ هر دو عامل که بیش از خودشان قربانی می‌گیرند، همه و همه به نوعی سوء‌مدیریت در ابعاد سیاسی و متعاقبِ آن اجتماعی منوط می‌شود که تصمیم‌گیران، اثرات زیانبارِ آنها را منفعت تلقی کرده و بیخردانه از درکِ ارتباطِ معنادارشان با قربانی‌شدنِ هرروزه‌ی شهروندان، طفره می‌روند!
،،سریع بپرید پایین. این صدای جیرجیرِ چیه.  نشتِ روغن داره. پنچر شد. تسمه موتور برید. بوی سوز توی کابین میاد. رادیاتش سوراخ شده ووو ...،،
همه‌ی این اتفاقات و ده‌ها موردِ حادثه‌آفرینِ دیگر، مواردی هستند که ممکن است روزانه در سیستم ناوبری زمینیِ مجموعه‌ی مجتمع سترگِ گاز پارس‌جنوبی رخ دهند اما علیرغم تذکرات فراوان، چندان مورد مداقه و‌ پیگیری قرار نمی‌گیرند. روندی که متأسفانه به‌دلیل لغو پروازها، اَشکالِ روتین‌تری به خود گرفته و درحال عادی شدن‌اند! عادی‌شدن برای جاده‌های نارس و غیراستانداردی که حتی قدم‌زدنِ عادی درون آن نیز مخاطره‌آفرین است. ( همین مسافتی که اتوبوس، درونِ آن دچار سانحه شده‌است، به دلیل شیبِ غیراستاندارد، پیچِ تند، نوع آسفالت و مصالحِ به‌کاررفته و نهایتاً تعبیه‌ی موانع و سرعتگیرهای بدونِ علامت و نشانه، یکی از نقاط بسیار پرحادثه‌ی منطقه است که خانواده‌های بسیاری را سوگوارِ عزیزانِ‌شان کرده اما مجموعه‌ی متولیان غیر از اضافه‌کردن موانعِ ناگهانی، هیچ اقدام دیگری به ذهن‌شان نرسیده‌است.)
صبحِ یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه در پارس جنوبی، تنها یک اتوبوس واژگون نشد؛ صبحِ یکشنبه، اعتبارِ مجموعه، اعتمادِ کارکنان و امنیتِ جابجاییِ نیروی انسانیِ این مجتمع عظیم، زیر آواری از تردیدها دفن شد. چندین جانِ‌شیرین که سرمایه‌های کم‌نظیر این سرزمین بودند، در پیِ یک حادثه که ریشه‌ای جز اهمال ندارد، از ما گرفته شدند. اگر در سخت‌ترین شرایطِ‌جنگی و تحت تدابیر شدید امنیتی، سیستم‌های حفاظتی می‌توانند از آسیب‌های بزرگ جلوگیری کنند، چرا در برهه‌های آرامشِ نسبیِ روزهای عادی، اینچنین اندوهگینانه قربانی می‌شویم؟ این اتفاق ناخوشایند، جز خلأ در پدافندِ داخلی و نبودِ استانداردهای ایمنیِ پایه، چه دلیل دیگری دارد؟
وقتی روندِ نظارتی بر ناوگان حمل‌ونقل، سهل‌انگارانه و به‌کارگیریِ اتوبوس‌های بی‌کیفیت و خودروهای دورریزِ شرکت‌های خصوصی و نیمه‌خصوصی و همچنین اغماضِ تخلف و تساهلِ پیمانکار که حتی از سوی منابع انتظامی و پلیس راهور نیز بنابه‌دلایلی نادیده گرفته می‌شوند، به امری عادی تبدیل شوند، قماری شروع‌شده‌است که عنصر شرط‌بندی‌اش، جانِ کارکنان است. چنین بنظر می‌رسد؛ هر کیلومتری که این اتوبوس‌های بی‌کیفیت جلو می‌روند، گویی قدمی به سمت یک فاجعه‌ی پیش‌بینی‌شده گام برمی‌دارند.
ثباتِ تولید گاز و سودآوری، هرگز نباید به قیمتِ نادیده گرفتنِ امنیتِ جابجاییِ نیروهای اجرایی تمام شود. مدیریتِ یک مجتمع استراتژیک، یعنی مدیریتِ امنیتِ انسان‌ها؛ و وقتی امنیتِ پایه فراهم نباشد، هرگونه ادعای موفقیتِ‌ مدیریتی و بازی با آمار و ارقام و بیلان‌های تولید انرژی، فاقدِ افتخاراتِ لازم‌اند.
این چند جانِ عزیز و شکوهمند، قربانیِ ،،تقدیر،، نبودند؛ آن ‌ها قربانی ِ مجموعه‌ای از ،،تقصیر،، هایی شدند که بخشی از آنها درونِ مجموعه و بخشی دیگر، از بیرون به آنها تحمیل شد!
ما از متولیان و مدیران ارشد وزارتِ‌نفت، شرکت‌ملی‌گاز و مجتمع گاز پارس جنوبی تقاضای بررسیِ شفاف، بازرسیِ فوریِ تمامیِ تجهیزاتِ حمل‌ونقل و نوسازیِ‌ بی‌درنگِ همه‌ی ناوگانِ ترابری مجتمع از لحاظ کیفی را داریم. و نیز مهم‌تر از آن، از شورای تأمین استان و فرماندهیِ پلیسِ راهور می‌خواهیم علاوه بر کورنمودنِ نقاطِ حادثه‌خیزِ این مسیرِ پرتردد، با اِعمالِ قوانینِ سختگیرانه و چک‌وبررسیِ معایناتِ‌فنیِ همه‌ی خودروهای موجود در منطقه، از پرداختِ خونِ انسان‌ها بعنوانِ جریمه‌ی بی‌کیفیتی و فرسودگیِ جاده و اقلامِ پیمانکاری، جلوگیری کنند.
خداوند، ارواح پاکِ یارانِ درگذشته را مشمول رحمت ابدی کرده و به خانواده‌ها و عزیزانِ‌شان صبر و بردباری عطا کند.
 اما این بار، عریضه‌ی ما تنها تسلیت نیست؛ تقاضای ما عدالت، انصاف و تدبیرِ جدی در راستای بهسازیِ این وضعیت و تأمین امنیتِ جان مسافران است.