" ماندلا "

اميد غضنفر

شب بود آفريقا

كه تو رسيدي

با حنجره اي سرودخوان صبح

و ماندگار شدي

در سمفوني صلح

شعله

بوي گل مي داد

وقتي عبور مي كردي از 27 دوزخ

و در انبساط سياهي

در بومي كه سپيدانش

شب تر از محاق بودند

و هم سايه ي سپيده بودند

سياهانش

اميد را ترانه خواندي :

در اين بوم بي بام بيگانگي

نفس از گلوي قفس مي كشم

به شوق هواي رها از قفس

قفس را به شكل نفس مي كشم ...

آن گاه

با طلوع تو

سپيده شد آفريقا

ماندلاي صلح!

حالا كه به بي مرگي رسيده اي

سلام اين سياره ي سوخته را

به روح بزرگ برسان

شايد كه اين گوي سوگوار

در زلال گنگ " گاندي "

و جاري بخشش تو

آرامش يابد./س

آذر 92