
اتحادخبر-غلامعلی بدخشان:قرار بود امشب، تقویمِ تمدنِ چندهزارسالهی ما ورق بخورد و به زعمِ خامِ ساکنِ کاخ سفید، ایران به «عصر حجر» بازگردد. اما تاریخ، این قاضیِ سختگیر و شوخطبع، تقدیر را به گونهای دیگر رقم زد. فرعونی که با تکبرِ فرسودهاش، رؤیای ویرانیِ پلها و جادههای ما را در سر میپروراند، در...
غلامعلی بدخشان
فعال اجتماعی
قرار بود امشب، تقویمِ تمدنِ چندهزارسالهی ما ورق بخورد و به زعمِ خامِ ساکنِ کاخ سفید، ایران به «عصر حجر» بازگردد. اما تاریخ، این قاضیِ سختگیر و شوخطبع، تقدیر را به گونهای دیگر رقم زد. فرعونی که با تکبرِ فرسودهاش، رؤیای ویرانیِ پلها و جادههای ما را در سر میپروراند، در تاریکترین ساعتِ شب، پیش از آنکه سپیده بدمد، ناچار شد قلم به دست بگیرد و با امضایی لرزان، ده شرطِ پولادینِ ایران را بپذیرد.
آقای ترامپ! چه شد آن عربدههای مستانه؟ چه شد آن تهدید به نابودیِ زیرساختهایی که ستونهایش نه از سیمان و آهن، بلکه از غیرت و خونِ ملتی نستوه برآمده است؟ تو که میخواستی ما را به گذشتههای دور بازگردانی، خود در گذشتهای تلخ دفن شدی. امشب، جهان شاهدِ کمدیِ سیاهی بود که در آن، مدعیِ «اول آمریکا»، در برابرِ عظمتِ «همیشه ایران» زانو زد. پذیرش این ده شرط، تنها یک توافق سیاسی نیست؛ این «سندِ تسلیمِ» تفکرِ قلدرمآبانهای است که گمان میکرد با تهدید به جنایت جنگی و ویرانیِ برق و آب، میتواند شیران را به بند بکشد.
تاریخ به یاد خواهد آورد که در آستانهی سال ۱۴۰۵، قدرتِ پوشالیِ یانکیها، همچون ببرِ کاغذی در طوفانِ ارادهی ما تکهتکه شد. تو که از ویرانیِ تمدنِ کهن ما سخن میگفتی، امروز باید در کلاسهای درسِ دیپلماسیِ ما بنشینی تا بیاموزی که تمدن، خریدنی نیست؛ ساختنی است. تمدنی که ریشه در خاکِ پاکِ فلات ایران دارد، با طوفانِ کلماتِ یک تاجرِ ورشکسته نمیلرزد.
امروز، ورق برگشته است. جهان دیگر بر مدارِ تکقطبیِ واشنگتن نمیچرخد. از دلِ این تقابلِ نابرابر، «ابرقدری نوظهور» سر برآورده است که نه با غارتِ ملل، بلکه با ایستادگیِ مظلومانه اما مقتدرانه، هندسهی قدرت جهانی را تغییر داده است. ایران، امشب نه تنها زیرساختهایش را حفظ کرد، بلکه زیربنای نظمِ نوینِ جهانی را پیریزی نمود؛ نظمی که در آن، حق نه با «زورِ اسلحه»، که با «صلابتِ تمدن» تعیین میشود.
آقای ترامپ! تو میخواستی ما را به عصر حجر ببری، اما خود را به عصرِ انزوا و حقارت بردی. ایرانِ امروز، قطبنمای جدید جهان است. ما نه تنها زیرساختهایمان را از نو میسازیم، بلکه بر ویرانههایِ اعتمادِ از دست رفته به غرب، تمدنی نوین و قدرتمند را بنا خواهیم کرد که شکوهش، لرزه بر اندامِ تمامِ ستمگرانِ تاریخ خواهد انداخت.
سپیده دمیده است و ایران، در اوجِ قلهی اقتدار، نظارهگرِ سقوطِ بتهایی است که گمان میکردند ابدی هستند. خوش آمدی به جهانِ جدید؛ جهانی که در آن ایران، حرفِ اول و آخر را میزند.