اتحاد خبر - اصغر علی خانی :امروز وقتی در شبکه، مشغولِ لجن پراکنیِ مزخرف درباره یِ جانبازِ خوش غیرت و باشرفی بودم که دو دست و دو پایش را پایِ لانچرها تقدیم وطن کرده بود یک باره از قوایِ دماغیِ بیمارم گذشت که او را به یک کُلمنِ آب تشبیه کنم که... مجریِ خانمِ لوسی که خود را هفت قلم بزک کرده بود و برای جذب مخاطب...
دکتر اصغر علی خانی
امروز وقتی در شبکه، مشغولِ لجن پراکنیِ مزخرف درباره یِ جانبازِ خوش غیرت و باشرفی بودم که دو دست و دو پایش را پایِ لانچرها تقدیم وطن کرده بود یک باره از قوایِ دماغیِ بیمارم گذشت که او را به یک کُلمنِ آب تشبیه کنم که...
مجریِ خانمِ لوسی که خود را هفت قلم بزک کرده بود و برای جذب مخاطب، هر پزشکِ جرّاحی مثلِ گوشت قربانی، دستی در صورتِ همبرسوخته اش برده بود، از زخمِ زبانِ افعیِ وجود من، مثلِ کهنه دلقکی قهقهه می زد. من عشق می کردم که چه قدر خوش نمک هستم! هنوز شیرینی کلامِ نیزه وارم را مزمزه می کردم که پیامی از فرزندم رسید که مثلِ خرمشهرِ چهار تمام وجودم را با خاک یکسان کرد.
نوشته بود:
پدر ... من
"روزی که می خواستیم وطن را ترک کنیم، به مادرم گفتی که می روم هنر و استعدادم را شکوفا کنم. امروز دقیقاً فهمیدم، هنر و استعدادت کاسه لیسی آن کودک کشانِ سفله پرور بود که خوب میوه اش را پس انداختید. به خدا حاضرم روزی هزار مرتبه از تشنگی و گرسنگی بمیرم اما دست به کوزه ای نبرم که از چشمه یِ خونِ کودکانِ غزه پر شده باشد و نان آن، محصولِ آهِ کشاورز لبنانی و اشکِ مادران مینابی باشد. حاضرم روزی هزار مرتبه بمیرم اما عکسم با آن موشِ گَر و شاهزاده یِ منتظرالحکومه و نوچه هایِ سلبریتی اش در یک قاب نباشد. خلاصه کنم، من دیگر نمی خواهم سایه یِ فرزندِ هنرمند معروف و پسرِ یک وطن فروشِ خوش رقص بر سرم سنگینی کند. "
آرزویم این است که از این قفسِ مرگ و سرزمینِ نفرین شده پَر بکشم به اصالت خویشتنم.
در آن جا، با آوای دو رگه یِ"چاوشی" فرعون های زمانه را رسوا کنم. با " بزن بزن " رسولی برای سبزقامتان هورا بکشم. پای درس فنِ بیان، اصول سخن گویی و رجز خوانی سرهنگ " ذوالفقاری" چهار زانو بنشینم. در مکتبِ سردار" سید مجید " مشق هوا و فضا کنم و خواب خوش را از چشمانِ دشمن بربایم . به دریاداران: " تنگسیری" و "ایرانی " زُُل بزنم و رسم و رسوم دریابانی و دریادلی را نزدِ ایشان از بَرکنم و با بستنِ تنگه، نفسِ خصم را به شماره بیندازم. از حضور مردم در میدان، پرچم گردانی و شعار کوبنده اتحاد را سرمشق کنم و پایان مسیرِ عشق را با شهادت معنا کنم.
فقط همین...
در برزخ میان مرگ و زندگی بالا و پایین می شدم که پیام دوم هم رسید. پدر زنم بود.
گفته بود:
"روزی که می خواستی از این مُلکِ مهربانی، رختِ اقامت به بلاد کفر بکشی، تمام شب را نخوابیدم، سیگار کشیدم، راه رفتم، با خود حرف زدم، فکر کردم که چه بگویم تا از قله یِ بلند پروازی ها بیاورمت پایین...
ادامه دارد....