مرتضی عباسی

ما نسل دهه شصت بودیم؛
نسلی که در سخت‌ترین سال‌ها بزرگ شد، درس خواند، تخصص گرفت، ماند و برای کشورش برنامه داشت.
در همه انتخابات حضور داشتیم، در همه صحنه‌ها ایستادیم، هزینه دادیم و امیدوار ماندیم.

اما واقعیت این است که کمتر دیده شدیم.
ایده‌هایمان شنیده نشد، تجربه‌هایمان به کار گرفته نشد.
هر بار تا روز پیروزی حضور داشتیم و بعد، به حاشیه رفتیم؛
چه آن‌سو برنده شد، چه این‌سو، سهم ما اغلب سکوت بود و خانه‌نشینی و بازگشت به تلاش برای گذران زندگی… تا انتخاباتی دیگر.

امروز نسلی روی صحنه است که دنیا آن را نسل Z می‌نامد.
نسلی که دیده نشدن را نمی‌پذیرد.
مطالبه‌گر است، صریح است، اهل گفت‌وگو و تعامل است و برای حق خود می‌ایستد.

حرف من پس از سه دهه حضور در میدان‌های سیاسی و انتخاباتی روشن است:
اگر ما را نشنیدید، این نسل را بشنوید.
اگر ما را باور نکردید، آن‌ها را باور کنید.
با آن‌ها وارد گفت‌وگو شوید، میدان بدهید و اجازه دهید خودشان برای آینده‌شان تصمیم بگیرند.

آینده با نسل‌هایی ساخته می‌شود که به آن‌ها اعتماد می‌کنیم، نه با نسل‌هایی که فقط در موسم انتخابات به یادشان می‌افتیم.