سعیده دشتی

ماه رمضان از راه رسیده است، ماهی که در فرهنگ ما نماد برکت و همدلی است. اما واقعیت‌های اقتصادی امروز، سایه‌ای از نگرانی بر سفره‌های بسیاری از خانواده‌ها افکنده است. گرانی افسارگسیخته، تأمین حتی ساده‌ترین اقلام سحری و افطاری را به چالشی جدی تبدیل کرده است.

تصور کنید پدری را که با دیدن قیمت‌های سرسام‌آور در مغازه، با شرمندگی و حسرت از خرید مایحتاج خانواده بازمی‌گردد. این فقط یک تصویر نیست، بلکه واقعیت تلخی است که بسیاری از پدران با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. توان خرید کاهش یافته و فشار اقتصادی، کرامت خانواده‌ها را نشانه رفته است.

مادران نیز در این میان، با تمام وجود تلاش می‌کنند تا با حداقل امکانات، سفره‌ای آبرومند برای افطار و سحر پهن کنند. محاسبات دقیق برای خرید ارزان‌ترین اقلام، دغدغه اصلی آنهاست تا فرزندانشان حس کمبود نکنند. این تلاش‌ها در حالی است که اقلامی مانند خرما و لبنیات که زمانی جزو جدانشدنی سفره‌های رمضان بودند، اکنون به کالاهایی لوکس و گران‌قیمت تبدیل شده‌اند.

روزه، تمرین صبر یا تحمل شرمندگی؟

فلسفه روزه، تمرین صبر، همدردی و نزدیکی به خداست. اما وقتی دغدغه اصلی مردم، تأمین قوت روزانه و قیمت برنج و روغن و عدس می‌شود، آیا این روزه گرفتن، به جای تمرین صبر، به تحمل شرمندگی و فشار اقتصادی تبدیل نمی‌شود؟
نوجوانی که پیش از درک عمق معنوی روزه، با واقعیت تلخ گرانی و شرمندگی خانواده مواجه می‌شود، چه درکی از این ماه خواهد داشت؟

مردم انتظار دارند که مسئولین، صدای سفره‌های خالی و دل‌های خسته را بشنوند. حق مردم، آرامش است؛ آرامشی که به پدران اجازه دهد با سری بلند به خانه بازگردند، مادران با خیالی آسوده سفره پهن کنند و فرزندان با لبخند افطار کنند. این انتظار، چیزی فراتر از انصاف و تدبیر نیست.

امید در دل رمضان

با وجود تمام این سختی‌ها، ماه رمضان همچنان ماه امید و معنویت است. بسیاری از خانواده‌ها با نیت‌های پاک و صبوری، این ماه را گرامی می‌دارند. اما نباید فراموش کرد که وظیفه مسئولین است که با تدابیر صحیح، زمینه را برای یک رمضان با آرامش و کرامت برای همه مردم فراهم آورند، تا روزه گرفتن انتخابی از سر ایمان باشد، نه تحمیلی از سر گرانی.