
اتحادخبر-قدرت مظاهری:جاده، کِش میآید. کِش میآید و خسته و کوفته از زیر چرخهای سنگینِ ماشین فرار میکند. بخاری روشن است و گرمای مطبوعِ درون کابین، برای سرمای کُشندهی بیرون، شکلک درمیآورد. همه، خوابیم. من، همسر و دخترم. تنها بیدارِ جمعِ کوچکمان، مسیحا است که دست بر فرمان و چشم...
قدرت مظاهری
جاده، کِش میآید. کِش میآید و خسته و کوفته از زیر چرخهای سنگینِ ماشین فرار میکند. بخاری روشن است و گرمای مطبوعِ درون کابین، برای سرمای کُشندهی بیرون، شکلک درمیآورد. همه، خوابیم. من، همسر و دخترم. تنها بیدارِ جمعِ کوچکمان، مسیحا است که دست بر فرمان و چشم بر جاده دارد.
صدای موتور مثل لالایی یکنواختی، درون اتاقکِ فلزی میپیچد و خوابتَرِمان میکند.
ناگهان ...
ناگهان تکانی شدید میخوریم و وحشتزده از خواب میپریم!
ماشین از روی سطحِ رندهشدهی جاده گذشته و همچنان در سمت مخالف پیش میرود! لحظاتی طول میکشد تا دوباره بسترِ رندهای را قطع کنیم و به مسیر خودمان بازگردیم. هنوز از وحشتِ تکانی که خوردهایم بیرون نیامدهایم اما هر سه، با چشمهایی پر از سؤال به مسیحا خیره شدهایم.
« -یه ... یه پرندهبود. صاف داشت میاومد سمتِ ماشین ... »
تا مادر و خواهرش میآیند حرفی بزنند و نکوهش و اعتراضی بکنند، انگشتم را بهعلامتِ سکوت روی لبهایم میگذارم و به آرامش دعوتِشان میکنم.
این نخستین بار نیست که چنین صحنههایی را از مسیحا دیدهام. همین دفعهی قبل هم برای اینکه گربهای را زیر نگیرد، نزدیک بود ماشین را به دیواری سنگی بکوبد!
حالا نمیتوانم برای همراهانم توضیح بدهم. اما حتماً بعد از رسیدن به مقصد، برایشان خواهم گفت که چقدر از این حرکت مسیحا خوشحال شدهام. برایشان خواهم گفت که چقدر از بابت او خیالم راحت شده است. آنها را مطمئن خواهمکرد که پسرم حتی اگر نظامیترین نظامیِ تاریخ هم بشود، هیچگاه - هیچگاه - و با هیچ دستور و امر و فرمانی، در خیابان، با ماشین از روی آدمهایی مثل خودش، عبور نخواهد کرد. نویدشان خواهم داد که وقتی جانِ پرندهای را آنقدر عزیز و گرامی میدارد، جهانی را هم به او بدهند، جانِ آدمی را نخواهد گرفت.
انگار فکرم را میخوانَد : « ... میخورد به ماشین، حتماً میمرد طفلی ... »
لبخندِ کمرنگی میزنم. چشمهایم را آرام روی هم میگذارم و اینبار با اعتماد و اطمینانِ بیشتری به خواب میروم.