محمد شمسی پور

ز پیشـم چو رفتی دل از غم شکست
مـرا عشــق تـو دسـت و هم پا ببست

ز بـار غمت سینـه نــــالان شده است
تمــامــیِ انــــدامـــــم از هـم گسست

سـرشـکـم روان گشـــته از دیـــدگـان
بـه جـای فـــرح، غصه در دل نشست

زمــانـــی چو بگــذشت از عمـــــر من
دلــم از غــم و غصــه یک دم نـرَست

شــدم خســته هـم ناتـــوان ای فـلان!
از این روزگـــاری کـه دارم بـه دسـت

چنــان گشـته بـر، بخـت از مـن چنان
تـو گـویـی کـه بســـته شـده از الست

خـدایــا بکــن لطـــف بـر این غـریــب
که جـان و دلـش از غـم و درد خَست