یوسف بهزادی

ای‌کاش که این سینه‌ی ویرانه دری داشت 
تا از گذر واقعه شاید خبری داشت 

تا کی گذرد عمر، وبیدار نبا شیم 
ای کاش  که  گلبانگ مو‌ذن، اثری داشت 

این عمر گرانمایه همه خواب و خیال است
ای کاش که معشوقه به عاشق نظری داشت 

ازخونِ  ضعیفان  گِلِ عالم همه سرخ است 
بگذشت که آهِ دل غمگین شرری داشت 

از خود که جدا گشتم و دل سوی هوا   رفت 
انگار که این بار به مقصد  سفری داشت 

ای مست ترین مست! ببین  بازی این  چرخ !
این مرغ قفس هم به هوا بال پری داشت 

این صبر خداهم به نظر رو به تمام است 
خشکیده شد‌آن آب که قلبش گهری داشت 

بی مهری معشوق و غمش گرچه مرا کُشت
برچیده شد ایام ،که شب هم سحری داشت