چون پس لرزه های پاییزی

دشتستانم!
می لرزی چرا؟
به پسین سوزبار پاییز
شولای انُده باف را
کناری نِه!
که هزاران دل دریایی
برای تو
ردایی بافته اند
از لهجه دشت و گویش دریا

***

 زمین می لرزد
زمان گویی ایستاده بر ساعت آوار
انگار بغض "بم" تکه تکه شده باز
انگار شیون " شُنبه" را منتشر کرده باد
به دقیقه درد
کنار همین اتفاق اما
نوزادی
در مجال میان دو زار زمین
زاده می شود /س

8 آذر 92

* شاعر برجسته استان بوشهر و نوه شهید غضنفر السلطنه