دکتر پروین تاج محمدی

اظهارات اخیر دبیر ستاد ملی جمعیت درباره *هزینه‌کرد هزاران میلیارد تومان و هشدار نسبت به «ابربحران جمعیت»*، پرسش بنیادینی را برمی‌انگیزد: چرا این سرمایه‌گذاری‌های کلان بی‌ثمر مانده است؟ پاسخ را باید در نادیده گرفتن *«ریشه‌های اقتصادی-اجتماعی» این بحران دانست*

 تغییر نگرش نسل جوان امروز، برخلاف نسل گذشته، «کیفیت زندگی» و «فرصت‌های فردی» را بر «تعداد فرزند» ترجیح می‌دهد. فشارهای اقتصادی، فرصت و انگیزه لازم برای فرزندآوری را از بین برده است

 مشوق‌هاو پرداخت‌های نقدی در برابر موانع عظیمی چون بحران مسکن، بیکاری ساختاری، هزینه‌های سرسام‌آور آموزش و درمان و نبود امنیت شغلی، اثر خود را به کلی از دست می‌دهند. *خانواده‌ها به «امنیت پایدار» نیاز دارند، نه مشوق‌های مقطعی.*

 عامل، «بی‌اعتمادی» به آینده است.از مهمترین بازدارنده هاست تردید درباره ثبات اقتصادی، امنیت اجتماعی و آینده زیست‌محیطی، قوی‌ترین مانع برای تصمیم به فرزندآوری است. هیچ وام یا کمک نقدی نمی‌تواند این بی‌اعتمادی را جبران کند.

*اداره کشور با شعار ممکن است،اما اداره خانواده با واقعیت‌های عینی صورت می‌گیرد.* تا زمانی که سیاست‌ها به جای پرداخت پول، بر رفع موانع ساختاری معیشت و بازسازی اعتماد عمومی متمرکز نشود، هرگونه هشدار درباره بسته شدن «پنجره جمعیتی» تنها صدایی بی‌پاسخ خواهد بود.