
عبدو جوكر
مي گن يه بنده خدايي كه تا ايسو ور آدميزاد زندگي نكرديده و تو يه دهات ديري تو يه كپري زندگي مي كرده ، يه روزي از كپر مي زنه صحرا و پاچي پاچي ميا تا مي رسه نزيك برس شهر . هميطوري پاشه جاده اصليه مي گيره و همي جوري كه سي خوش سيل ماشينل و آدمل مي كرده و همه چي ورش عجيب و غريب بيدنه ، ميا تا مي رسه داغل شهر . ايسو نزيك ظهر بيده و ئي عامو مانم ، سه چار روزي ويميده كه چي گيرش نومديده و كُمش هميطوري قار و قور مي كرده از گشنه اي . همي طوري كه هاسي تو يه خيابوني مي رفته ، مي وينه تا يه عده اي كه پاكشون هم لواس سياه برشونه ، جمع واويدنه دم در يه خونه اي و هميطوري هاسي همه هُل مي دن و هركموش مي خوا كه نهاتر او يكي بره داغل . عامو مال ماني هم اولش يه كمي وايميسه سيلشون مي كنه اما بعدش يواش يواش مي ره هل صف بينم چه خوره . ايسو كه مي رسه اونجو ، مي وينه تا يه دوتا پاتيل گُت نهادنه تو خونه و تو يكيش برنجه و يكي ديه اش هم پر از اوُگوشته . سيل مي كنه تا هركي مي ره داغل و يه چن تا برنج و اوُگوشت مي گيره و ميا صحرا . عامو هم كه تو كُمش غُناهشت بيده و مث منطقه جنگي هاسي تو كُمش صدا مي زده صحرا ، خوشه جوز مي كنه وسط آدمل لواس سياه و مي ره تا ور پاتيلل . دسشه دراز مي كنه يه دوتا برنج و اوُگوشت مي سونه و ميا صحرا . همو نزيكل هم يه مشت دار و درختي بيده . عامو مي ره شي يه درختيش مي شينه و شروع مي كنه به خاردن . اوليه كه تموم مي كنه ، مي ره سروَخت دومي . دومي هم كه مي قيتنه ، مي وينه تا هني سير نواويده . مي ره همونجو يه دوتا دس ديه هم مي سونه و تا آخر مي ريزشون تو حلقش . هميطوري كه كُمش قَد يه ممبلوكي واويديده ( ئي هم واژه دشتسوني كه عُغده شه دارين !!! ) و نفسش بالا نمي اومده ، خوشه مي رسنه به يه آدم لواس سياه ريشيني كه هاسي ده بيس تا برنج و اوُگوشت مي نهاده صندوق عقب ماشينش و پُرسش مي كنه كه عامو والله اينجو چه خِوَره ؟ مرد ك مي گو كجا ؟ عامو مي گو همينجو ديه ! همي كه هاسي چاس مي دن . مردك مي گو خو مال عاشورايه ديه . عامو مي گو عاشورا چنه ؟ مردك مي گو عاشورا ديه ، نذر ايمام حسينه (ع) . عامو مي گو ايمام حسين كيه ؟ مردك مي گو ايمام حسين ديه . ايمام حسين ايمامه ديه . عامو مي گو خو سي چه نذرش كردنه ؟ مردك مي گو خو سي محض ئي كه تو روز عاشورا ، كشته واويده . عامو مي گو كي كشتشه ؟ مردك هميطوري كه صندوق ماشينشه مي بسه و مي خواسه بره ، مي گو يزيد . عامو مال ماني هم كه هني دسلش چَروْ و اوُگوشتي بيدنه ، دو سه تا پينجه شه مي ليسه و مي گو خدا رحمت كنه يزيده !!! ... شايدم ئي جوك بو . شايدم همچي داستاني نبيده بو اما باور كنين بعد از هزار و چارصدسال ، هني كه هنيه ، خيلي از آدمل دور و برمون ، غير از اوُگوشت و برنج عاشورا ، ديه هيچ شناختي از عاشورا ندارن . خيليا هني نمي فهمن ايمام حسين (ع) تو ظهر عاشورا ، حتي يه پارچ اوُي هم گير خوش و خونواده و يارلش نومه تا چه برسه به چاس . اما همي ماني كه پاك لواس سياه برمون مي كنيم و فرياد حسين حسين مون تا آسمون هفتم مي ره ، همو ظهر عاشورا ، بعد از مراسم ، تو صف نذري چنون از آدمل ديه مي زنيم جلو كه حاضريم سي يه كاسه اوُگوشتي ، سر كُكامون هم بُبُريم . ديدمه كه مي گما ... نذرتون هم قول اينشالله ...