دکتر اسماعیل عبدالهی
مدیراندیشکده حکمرانی وقانون گذاری استان بوشهر

رسول گرامی اسلام(ص) می فرماید:نعمتان مکفورتان:الامن والعافیه/
«دونعمت است که شکر آنها گزارده نمی شود:امنیت وسلامتی.»

 امنیت به عنوان یک مفهوم فراگیر ودر ابعاد متنوع فردی واجتماعی؛داخلی وخارجی؛اقتصادی واجتماعی؛جسمی وروانی؛شغلی و حرفه ای؛ ظاهری وحقیقی وحال و آینده به فقدان هرگونه تهدید بالقوه وبالفعل اطلاق می شود. بدون تردید، امنیت از جنس زندگی ونیاز دایمی انسان واجتماعات بشری برای استمرار و استحکام رشد و ماندگاری  است.در تبیین ماهیت وارزش این نیاز مهم و دایمی،امیرالمومنین (ع) می فرماید:بدترین شهرها،شهری است که درآن امنیت وآرامش نباشد(شر البلاد ،بلد لا امن فیه ولاخصب ).بنابرهمین توضیحات وتصریحات کوتاه ،به طور قاطع می توان ادعا کرد درطول تاریخ تاکنون،درمیان نیازهای اولیه انسان وجوامع ،کمتر نیازی به اهمیت واولویت امنیت وجود دارد.تحقیقا همه اندیشمندان،ادیبان وافراد به زوایای مالامال از ارزش امنیت اذعان وگرایش شناختی ،ذهنی و قلبی دارند،حتی اگر مثل نعمت وفرصت  «نفس »کشیدن وضربان قلب به سادگی از کنار آن بگذریم وکمتر به ارزش و اهمیت آن تامل وتوجه کنیم.معمولا انسان زمانی به این گونه ارزش های تقریبا رایگان وبه غایت ذی قیمت پی می برد که درزندگی  شخصی خود یا عزیزان اندکی خطر یا آسیب را نسبت به آنها تجربه کند.نمونه وتجربه نسبتاعمومی و نزدیک در دوران ما، ویروس مرگبار کرونا بود. جهان بشریت به طور همزمان وفراگیر این خطر جدی و طاقت فرسا را با تمام وجود احساس کرد.دراین وضعیت،همه انسان ها ارزش نعمت رایگان «نفس » کشیدن را درزندگی خود حس ولمس کردند و برای استمراراین نعمت حاضر بودند همه دارایی واندوخته های خود را در جهت آن هزینه کنند.ازاین گونه نعمت های خدادادی، بیشماروروزانه که عادتا ارزان و تقریبا رایگان ونامحسوس تلقی می شوندکم نیستند ودر قاموس آفرینش وروزگار،چه به طورطبیعی وچه به طور اتفاقی بعضاً متوجه می شویم که چه گوهر واکسیر بی نظیر وغیر قابل تقویمی در اختیار ما بودو قدرش نمی دانستیم.فرمایش صادق و تامل برانگیز پیامبر اکرم(ص) درمورد قدر مجهول وکفران دونعمت امنیت وعافیت درمیان آدمیان،گواهی براین مدعاست.
در اینجا وبراین مبنا می خواهم نکته قابل توجهی را اجمالا اشاره کنم.همه ما ایرانیان در تاریخ پرافتخار خود شنیده،خوانده و دیده‌ایم که سرزمین  مادری مان چگونه و چقدرمورد تاخت وتاز بیگانگان وعنودان قرار گرفته و قطع نظر از نتایج بعضا تلخ وناگوار ونیز شیرین و موفقیت آمیز،نام این سرزمین به عنوان «سرزمبن جاوید» نه تنها در کتب و منابع تاریخی به یادگار مانده است،بلکه در نقشه جهان وقلوب خردمندان نیز همچنان مانا ومحفوظ مانده است،به گونه ای که می توان مفروض دانست که «ایران وایرانی» هیچ گاه در برابر اغیار ودشمنان سرفرود نخواهد آورد و بازقوی تراز گذشته سرافراز خواهد ایستاد. متاسفانه، دشمنان تاریخی این مرز وبوم ،به رغم آگاهی واقراربرفرهنگ و تمدن سراسرعشق، حماسه وشجاعت ایرانیان، راز ورمز این صلابت وسرافرازی را مرتبا وبه دفعات ازذهن خود پاک کرده وبدین نحو به خود و دیگران آرامش و امید می دهند که حالا وقت آن رسیده است که «ایران» را به زانو درآورند.غافل ازاین که این ذهنیت با ادله وشواهد قطعی ژنتیکی، تاریخی و قومی ایرانیان سنخیت وهمخوانی ندارد و نباید بر اشتباهات مکرر اصرار کرده و همچنان خودرا رسوا وسرافکنده نمایند.تجاوز ۱۲ روزه اخیر دشمنان یکبار دیگر ثابت کرد،تعلق خاطر وحساسیت مردم نجیب ایران نسبت به «امنیت» خود حتی در شرایط سخت اقتصادی واجتماعی،به هیچ وجه قابل تخدیش وتشکیک نمی باشد وبرای آن در میدان مردانگی وغیرت حاضراست ارزشمندترین و عزیزترین سرمایه های مادی وانسانی خودرا در طبق اخلاص گذارده و تقدیم کند ودر مقابل پیشانی دشمنان بی مقدار وبزدل را با سرپنجه های استوار خود برخاک ذلت کوبد. باید قدر این میراث و ارزش های غیرقابل تقویم را دانست و برآن اصرار ورزید.زیرا،
 امنیت کشور به سادگی و ارزان به دست نیامده ومملو از ایثار ومجاهدت های فراوان و مستمر همه اقشار وآحادمردم است.یکبار دیگر همگان دیدیم که دشمنان سرمست وغدارامروزی ایران چگونه نابودی اش را قصد کرده بودند. تصور نمایید درتهاجم وحشیانه وشغال گونه خرداد تاریخ ساز توسط اسراییل و آمریکا-وشاید بهتر است بگوییم تمام کشورهای بلوک غرب وهم پیمانان اسراییل ــ، بازوان ایران عزیز سست و توانایی پاسخگویی ودفاع  نداشت.آیاهم اکنون امنیتی متصور بود؟سرنوشت کشور چگونه ودر دست چه کسانی بود؟کدام قدرت ها براین مردم متمدن حکمرانی می کردند؟آیا به اصطلاح از «تاک وتاک نشان»اثری برجای می ماند؟آیا بازوال امنیت،برای سایر علایق ومتعلقات ما احترام و ارزشی روا می داشتند؟
این مسایل و دغدغه های واقعی،مارا بر آن می دارد که قدرنعمت «امنیت» خود را با همه اختلافات فکری، نظری وعملی وچالش ها وبحران های موجود، بیش از پیش بدانیم ودر شناسایی ورفع موانع و محدودیت های سخت و نرم آن همت گماریم.قدر مسلم،در هر دستاورد امنیتی،دو عنصر اساسی وضروری مشهود است:یکی عنصر تدبیر (فرماندهی وقدرت دفاعی) ودیگر عنصر حضور وهمراهی مردم(احساس مسئولیت ومطالبه مردمی).این دو عنصر راهبردی در هم تنیده وتلازم دارند.بدون تدبیر،مردم پشتوانه وحریم امنی نخواهند داشت،وبدون حضورو همراهی مردم نیز هیچ تدبیر وطرح دفاعی،امنیت ساز نخواهد بود.یکی از بزرگ ترین دستاوردهای مقاومت ۱۲روزه،باور همگان؛یعنی مجموعه نظام و نهادهای حاکمیتی ومردم برنجات بخش وامنیت سازبودن عناصر یادشده می باشد.درمقابل، چیزی که دشمنان در محاسبات خود بازهم دچاراشتباه،توهم و غرور کاذب شده بودند،عدم التفات به واقعیت های مزبوراست.بنابراین،نه تنها بایدبر توانایی های ملی و اعتقادی خود ببالیم وظرفیت های آن را فعال وتوسعه دهیم،بلکه به تاسی از تعالیم وتاکیدات تاریخی ودینی خودشایسته است بیش از گذشته قدر مجاهدت ها و مجاهدان خودرا بدانیم وبدانیم که امنیت امروزمامرهون اندیشه ها واراده های پولادین وپراخلاصی است که همچون «خورشید» دراین سرزمین تابیده وخواهندتابید و«جهالت و تاریکی »را نابود خواهند ساخت.برای تقویت وتسکین روح وروان ما ایرانیان وتذکر به دشمنان نادان ،فرازی از اشعارحماسی اسطوره وحکیم سخن ؛فردوسی بزرگ را زمزمه می کنیم:
چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم وبر زنده یک تن مباد
اگر سربه سر تن به کشتن دهیم
ازآن به که کشور به دشمن دهیم
دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود.....