سید احمد خلیلی:

عبور باید کرد  /  وهمنورد افق های دور باید شد «سهراب سپهری»

قاصدک خیال ، در پهن دشت مخیله این طفل نوپای ابجدخوان مکتب خانه ادبیات فارسی در تب وتاب دست چین کردن واژگان فاخر و مطنطن آکادمیک قصد داشت مقاله ای لوکس را عرضه نماید اما خامه فقیر و حقیر، ژست فیل شطرنج را به خود گرفت و جلویم ایستاد! و با غریزه ذاتی مرا تخطئه کرد و همانند ناخدایی که از عرشه کشتی با ملوانان صحبت بدارد، مختصر گفت: «درباره انسان بزرگ منشی قلمفرسایی می کنی که ده ها صفت نیک high light  شده اعم از ساده زیستی ، نرم خویی ، گشاده نظری (open minded) و ... در منوی انسانیت او آکنده است ! لذا در این مجال شایسته نیست در انجماد واژگان خود ساخته ی نا مأنوس، خواننده را به سمت کوچه های کرخت بی روح بکشانی!» به نرمی کلامش را نوشیدم و بی درنگ تشویش بیانم تسکین یافت! و چونان کودکی دو سه ساله که با کلاسور تهی از دانایی، نشسته روبروی پدر که استاد نظر است و مردی از جنس اندیشه و کلمه و کودک اجازه می خواهد دو کلام هر چند تراش نخورده با الفاظ جوفای بی محتوا بر زبان ساری سازد که نه علم قال می داند و نه علم حال! و بدون برجسته سازی نه کلام آتشین دارد و به قول امیلی دیکنسون" نه کلامی تیغ در دست !"
همانا بسان فرموده لسان الغیب ؛«عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدای!...» و بر اساس قانون  کشش (the law of attraction) در آغاز کلامم محضر آن دوست چهار فصل مهربان دیارم جناب مستطاب آقای دکتر محمد مدرسی سلامی به شیرینی صفای باطنش تقدیم میدارم! و بسی مفتخرم دریای وجودش، قطره ناچیز مرا در صدف جانش میهمان کرده است و این قطره چو دریای ژرف ناپیدا کرانه دانایی را بنگرد چه بسیار بر کمال دریای میهمانش بنازد و بر نقصان خویش بس معترف !!

اما بی اختیار امواج دریا درست مثل سبد موسای نوزاد مرا به سمت جزایر مدیریت و سیاست برد و حین اینکه در خلأ مبهم ساعات حیرانی رنج می بردم، سؤالی مکتوم مانده ذهن مرا می آزرد ؛ «چرا کشورم با همه توانمندی و دولتمندی اش آثاری از فقر اجتماعی- اقتصادی در پهنه جغرافیای سیاسی این ابر کشور کهن قامت و کهن قدمت مشهود است ؟!» مطالعه و تحقیق و پژوهش در راستای آسیب شناسی ، مرا به نکته ای رهنمون ساخت که صلاح دیدم نتیجه گیری خویش را به اطلاع نخبه شهیر ایران زمین جناب دکتر مدرسی و دیگر عزیزان برسانم ؛

امروزه بهترین مدیریت، مدیریت برخود و اطلاع از خویشتن است و فقر علم مدیریت نوین جهانی در بلاد اسلامی بخاطر عدم دسترسی به اطلاعات بایکوت شده ی روزآمد جهانی در استراتژیک کشورها چنان شده است که تعلل در کارها و عدم برنامه ریزی، سازماندهی، گزینش، رهبری و کنترل، تقریباً کل پهنه سیاسی بلاد مسلمین در خارج از این ممالک، برنامه ریزی، اجرا و کنترل می شوند و چنان شده است که مدیران ارشد غرب با سیاست بر اقتصاد کلان، برنامه مالی به سازمانهای امنیتی شان می دهند که اگر ذخایر ارزی کشوری به چند میلیارد دلار رسید حتماً پروژه ای جهت هراس این کشورها و اجبار به خرید سلاح دمده شده ی غرب وارد انبار تسلیحات کشور های مورد نظر بشود تا ذخایر ارزی تحصیل شده از فروش نفت، گاز و معادن از انبان اینها خارج بگردد!

حال با تبیین چنین نُرم هژمونی چپاولگرانه امید است مدیران ارشد نظام و میان مدیریت کشورم که امروز، ایران باور دنیاست و مدیریت سیاسی و دیپلماسی فعال دولت محترم تدبیر و امید قطعاً با شناخت دکترین تشریحی فوق و اعمال مدیریت تعارضات (conflicts management)  راهی نو و طرحی نو درانداخته و با تعامل برد – برد می تواند تهدید ها را به فرصت مبدل نمایند تا عناصر بزرگ مدیریت یعنی نگهداری را به بهترین وجه ممکن به نیکی برسانیم تا علاوه بر بهبودی اوضاع کنونی، بهره وری را نیز ارتقاء دهیم ! و با این نگاه ویژه ، جناب دکتر مدرسی این نخبه نادر ونامی کشوری ، امروز می تواند در مسیر کمال و تعالی از فرصت بدست آمده جهت معرفی حوزه تحت مدیریت شان بعنوان ریاست دانشکده کشاورزی دانشگاه خلیج فارس در راستای توسعه و تضمین امور اقتصادی در فصل راهبردی به نژادی کشاورزی و بخش کشت و صنعت مدرن با تسلط علمی و عملی خویش وبا تکیه بر اندیشمندان جوان دیار دریا چنانی به پیشرفت ایرانمان بیفزایند که دنیا بفهمد؛ هنر یعنی بهتر توانستن نزد ایرانیان است و بس!!