قدرت مظاهری
.....
گوسفند با دست‌وپای بسته افتاده بود وسط میدانگاهیِ کوچک آبادی و اهالی به‌شکل نامتقارنی دورش حلقه زده بودند. 
نگاهِ همه به چشم‌های بی‌رمق گوسفند بود و نگاهِ گوسفند به تلألو خیره‌کننده‌ای که از تیغه‌ی براقِ چاقو در چشمش می‌نشست. 
چاقوی دسته‌استخوانیِ تیزی روی صندلیِ تاشوی قدیمی گذاشته شده بود و منتظرِ آمدنِ شیخ بود تا تکلیفش را مشخص کند!
هر عیدقربان، شیخ به یکی از اهالی اشاره می‌کرد تا چاقو را برداشته، گوسفند را سر بِبُرد و افتخارِ قربانی نصیبش شود.
صدای تق‌تقِ تهِ فلزیِ عصای چوبی‌اش که از خم کوچه بلند شد، پچ‌پچی توی جماعت افتاد. زنانِ آبادی به مردانِ برومندشان نگاه می‌کردند و دخترانِ‌جوان، به بازوهای ستبرِ جوانانِ دِه. 
شیخ بالای سر گوسفند که رسید، ایستاد و با حاشیه‌ی شالی که بر سر داشت، شیشه‌های عینکش را تمیز کرد. 
جماعت جلوتر آمدند. جلو و جلوتر. تا جایی‌که سایه‌های محوشان روی گوسفند آوار شد.
شیخ نگاهی به گوسفند و نگاهی به چاقو انداخت و با صدایی خسته و دورگه گفت : ،،کسی چاقو را برداره که پیش از کشتنِ این گوسفند، همه‌ی گوسفندای درونش رو کشته باشه!،،
جماعت عقب نشست. همه‌ی جماعت عقب نشستند و سایه‌های لرزانِ‌شان از روی گوسفند کنار رفت ...