کد خبر: 210642 ، سرويس: طنز تلخند
تاريخ انتشار: 16 خرداد 1404 - 08:43
اختصاصی اتحاد خبر
اولین قصه!!!

اتحاد خبر- خان:  اولین قصه ای که ننه ام برایم گفت، سیاسی بود- هر چند تا دمِ واپسین حیاتش منکر می شد و از آن نتیجه ی اخلاقی می گرفت- لیکن یک روز  که او را با ننه قمر- مامایِ ده- و پیرزن خوش سخنِ همسایه مثل چرچیل، روزولت و استالین در کنفرانس تهران، دور سه پایه یِ تَش چاله دیدم و البته معلومم نشد چه...

خان

 اولین قصه ای که ننه ام برایم گفت، سیاسی بود- هر چند تا دمِ واپسین حیاتش منکر می شد و از آن نتیجه ی اخلاقی می گرفت- لیکن یک روز  که او را با ننه قمر- مامایِ ده- و پیرزن خوش سخنِ همسایه مثل چرچیل، روزولت و استالین در کنفرانس تهران، دور سه پایه یِ تَش چاله دیدم و البته معلومم نشد چه کسی را می خواهند خانه خراب کنند؛ حتمم شد که ننه یک پا چرچیل است و قصه هایش طعمِ گَسِ سیاست می دهد.

قصه تمثیلی ننه این طور آغاز می شد: یک پیرزنی خانه اش را جارو کرد، یک قَران دید. با عقل جور در می آید با این نظم و نظامِ گردشِ مالی( بانک ها و مؤسسه هایِ آسمان خراش، کارتِ بانکی، پوز، پایا، ساتنا، نرم افزارها و بدافزارها) کسی پول گم کند آن هم یک قَران! تازه با این همه سارق اینترنتی، کلاه بردار، کلاه گذار، کیف قاپ، رمّال، کف بین، تخم مرغ دزد، شتر دزد و ... آن را هم پیدا کند!!! دکلِ نفتی طویل و عریض و رفیع گم می شود، پیدا نمی شود؛ آن وقت یک قران پیدا شود! تازه اگر قرانی، دلاری بخواهد پیدا شود توی کانادا و سوئیس باید دنبالش گشت آن هم نه در کَپر و پاشُلی! توی سامسونت و حسابِ بانکی و شاید هم تویِ پاکتِ چایی!!!

 پیرزن در ذهن به کنکاش پرداخت که چه بگیرم که پوست نداشته باشد... این بخش مرا یاد ایام جوانی انداخت که همواره به این می اندیشیدم  که چه شغلی پیشه کنم که بری از عالمِ سیاست باشد.  شاید در آن اوان، تحت تأثیرِ گوهرِ کلامِ معمارِ کبیر انقلاب بودم که گروهی را از  مشاغل سیاسی منع کرده بود و البته آن ها هم گوش کردند!!! و در فصلِ پیری یا شاید هم در آستانه یِ بازنشستگی بر مسند سیاست، وزارت و وکالت تکیه زدند و البته برخی بارها و بارها برای ریاست جمهوری هم خیز برداشتند که ناکام ماندند.

القصّه، پیرزن در افکارِ خویش غوطه ور بود که یکی در کوچه فریاد زد: آی ماس، آی ماس. پیرزن از ته دل شاد شد و گفت: ماس که دلم خواست!  بی اختیار بلند شد و  از ماست بند ماست خرید.

 با ورود صنعت و فن آوری و بر بنیادِ ضرب المثلِ" امان از دوغ لیلی، ماستش کم بود و آبش خیلی"، شغلِ شریفِ ماست بندی هم از جهان رخت بربست. با این تمجید از ماست بند و ماست بندی، احتمالاً خواننده حدس زده که من پیشه یِ ماست بندی را اختیار کرده ام که سیاسی نیست! با این مقدمه که؛ من ماست بند نیستم ولی ماست بندها را دوست دارم؛ هم چنان که پیشه یِ ماست بندی با ریختن هر چه بیش تر آب در شیر، سیاسی و سیاسی تر می شود، در پیشه یِ پیامبرگونه یِ من هم، وقتی وزیرم گردن کج کند و آویزان دامن این و آن برای چندرغاز افزایش حقوق معلمانش شود، سیاسی و سیاسی تر می شود. آن وقت نماینده ای با بیست درصد آرا می تواند حرف یک وزارت خانه با آن همه مهندس، دکتر و استاد را وتو کند!!! سیاسی تر از این هست؟
رد شویم که سیاست پدر و مادر نمی شناسد!

پیرزن ماست را آورد و گذاشت روی لوکه. به محضِ این که رفت تویِ خانه و برگشت؛ دید خروس با اهل و عیال ماست ها را زده اند توی گوش و فرار کرده اند.
 خروس با خانواده علاوه بر ماست، می توانند در فازهای مختلف از بانک، هلدینگ، نفت و پتروشیمی گرفته تا زمین، چای و فیلترشکن و ... سرمایه گذاری کنند!!! و البته چون قومِ مغول ببرند، بخورند و جیم شوند.

پیرزن غمگین روی لوکه نشست، آهی کشید و گفت: ای خروس بدیدم/ نوک دیمش می چیدم.
هم چنان که عدلیه، نظمیه هم صدا با مردم سال هاست که این نغمه را ساز می کنند که : ای خروس بدیدیم/ نوک دیمش می چیدیم.

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/210642