ای بخارا شاد باش و دیر زی
میر زی تو شادمان آید همی
گاهی یک شهر و دیار به بوی نفس مردی، به بخارایی بدل می شود. شهر زیبا و تاریخی خشت، اکنون سیدطالب را در آغوش نخل ها و کوه های خود دارد. شاعری که سوای اشعار آبدار و مردم پسند و دلپذیر، از خلق و خویی افسانه ای برخوردار است. رویی گشاده، زبان و بیانی نوازشگر، نگاهی گرم و صمیمانه ، که هر مهمان گمان می کند خویشاوندی و هم خونی با وی دارد و در خانه او حس می کند در خانه خود است و چه بسا آسوده تر.

امسال هم  هفته نکوداشت گویش دشتستانی به همت مردانه دبیر آن ، جناب سیدرضا حسینی دومین  نشست و جشنواره بزرگ خود را در شهر خشت برگزار نمود.

هجدهم اردیبهشت، در سرای مردی بزرگ‌منش از خویشاوندان سیدطالب، شب شعری ماندنی با حضور شاعرانی از خراسان، فارس، کهگیلویه و بویراحمد و نقاط مختلف استان بوشهر رقم خورد.
به گفته شیخیانی شاعر برجسته دشتی ، آدمی وقتی پشت تریبون قرار می گرفت، احساس می کرد شاگرد کوچکی است در محضر بزرگان، و به درستی همین احساس به خود من دست داد.  فکر می کردم آمدنم در پیشگاه آنهمه نخبه شعر و ادب و هنر و فرهنگ، زیره به کرمان بردن است.
جناب سامانی از خراسان زیباترین غزلها را خواند. عبدی بزدی‌ از همان سامان، دوبیتی هایی از سیدطالب را با نواختن دوتار در کسوت اهل خراسان به آواز بلند و شورانگیز خواند. شاعران گُرد لرتبار چون نگین تاجی و انصاری فهلیانی، کلام را به عرش رساندند. شاعران دشتی واژه چین و ژرف اندیش ، غوغای سخن بودند.
اهل گناوه و دشتستان نیز، بر گرده شعر سوار تا آبی های دریا تاختند...
در این میان از دو تن از شاعران بومی سرا به طور ویژه تقدیر شد، یکی جناب استاد نجدی متخلص به سیادوک ، و دیگری خود من ...
 استاد نجدی که به گواهی شعرهای منسجم، پر از حس و شور حقیقتا سزاوار هر تحسینی است. هر بیت او مثل خنجری است آبدیده نهفته بر پر شال، آمیخته به عواطف سرشار، موسیقی و ضرباهنگ بالا ، زبان ویژه و دارای سبک خاص، فرم و ساختار مستحکم، تخیل ژرف ، تجربه عمیق و نهایتا تعهد اجتماعی . ایشان به گمان من از اندک شمار شاعرانی است که در دو حوزه بومی و معیار، شعر عالی می سراید و این خصیصه ای است که دیگران از آن محروم هستند.
در این جلسه ، نقدی بر اشعار من، نوشته دوست عزیزم سعید رئیسی، دشتستانی ناب و مقیم کشور آلمان، را جناب حمیدرضا حسینی قرائت کردند.
استاد نجدی شعری را به من تقدیم نمود که برایم از هر هدیه ای گرانبهاتر بود.
استاد غلامی نیز در شعر دیگری با خطاب به جناب نجدی و من، به ابیاتی ناب هر دوی ما را نواخت و شرمنده مهربانی خود کرد.
من در برابر این دو استاد مسلم شعر بومی، به زانوی ادب می نشینم و اعتراف می کنم که هر دو قافله سالار این وادی اند‌ و من خود از پس قافله، به آواز درا و روشنای فانوس هر دوان، دلخوش و سرمست ، گام هایی‌ کج و راست برمی دارم، امید که شاگرد حق شناسی برای آن دو گنجور ادب و شعر باشم.
و اما از زیبایی های این نشست ، یک سورپرایز یا شگفتانه بود و آن، حضور ناگهانی و غافلگیر کننده جناب حسینی که مقیم کشور آلمان است و ناگهان در حالی که صدای وی پخش می شد همچون تئاتریستی مجرب از در درآمد و رشته سخن، را با نگاه نافذ و زبان گویا به دست گرفت. این حضور ناگهانی همه ما را سرشار از شور و هیجان کرد و در این میان ابراز احساسات حمیدرضا برادر وی، اشک به چشم حاضران آورد. من دادن القاب به دیگران را چندان خوش ندارم اما به گمان من خدمت آقای حسینی به فرهنگ جنوب، آدم را به یاد امثال علی دهباشی می اندازد که با انرژی و انگیزه بالا و فهم درست و عمیق از فرهنگ ، نقطه اتکا و عمود خیمه هنر و ادب این سامان هستند. بی تردید جاذبه فوق العاده وی، هنروران و بزرگان را از خراسان و سامان یاسوج و دشتی و بوشهر و دشتستان و گناوه و فارس در منطقه زیبای خشت گرد هم آورده بود.
 در پایان به هر یک از حاضران تابلوها و هدایایی تقدیم شد، به همراه دو جلد از کتاب های من، یکی « پنجره کشف حوا بود» و دیگر « برهوت سفید » . تصویر نقاشی شده جناب نجدی و من به قلم موی سحرانگیز استاد بنافیان، یادگاری مانا بود برای ما. همچنین تابلوهایی شگفت انگیز همراه خط و تصویر که ابیاتی از شاعران بومی را بر خود داشت به دست بانوی هنرمند دهقان  بر زیبایی فضا می افزود.

 سپاس ویژه من به پیشگاه دو دوست گرانقدر یکی سیاوش قایدی برگزار کننده شب شعر یلدای خلیفه به خاطر هدایای به یادماندنی وی و همچنین مهدی شیخیانی بابت جلد نفیس حافظ. سوای اینها مهر و محبت و دلگرمی و سخنان شوق انگیز تک تک حاضران به این سرگشته وادی شعر، برایم از هزاران مدال و جایزه فراتر بود.

 و سرانجام از جناب صابری مدیر رسانه اتحاد خبر و نویسنده کم نظیر آن آقای خواجه حسنی کمال تشکر را دارم که با حضور خود در آن شب ادیبانه و ارزشمند ، و همچنین اشاعه اخبار ویژه این نشست ، بر رونق آن می افزایند.