،،قدرت مظاهری،،
...
گاهی‌وقتا آدما دست به اقداماتی می‌زنن که واقعاً کاری کرده باشن. یعنی به ثمر رسوندن و به نتیجه رسیدنِ اون اقدام، مهمه براشون.

پشتِ رُلِ یه ماشین نشستن و به مقصد رسیدن، کاشتنِ یه درخت و زیرِ سایه‌اش نشستن، ساختنِ یه فیلم، آبیاریِ یه باغ، کشیدنِ یه جاده، دِرویِ یه مزرعه و همه‌ی کارایی که منتج به یه نتیجه‌ی خاص می‌شن.

گاهی اما اقدام به یه عمل، صرفاً برای دیدنِ بهره‌ی پایانی و نتیجه‌ی نهایی‌اش نیس. بعضی‌اوقات یه کاری رو فقط تمثیلی و نمادین انجام می‌دیم. به این‌خاطر شاید که به مخاطب یا مخاطبامون این ذهنیت رو القاء کنیم که هدفِ‌مون توی کارای واقعی هم، همون مسیر و روال در یه سطح و مقیاسِ بزرگتره!
همه‌ی اینا رو سر هم کردم که بگم علیرغم هیاهو و غوغاهای فراوونی که راجع‌به بیل دست گرفتن و دیوار ساختنِ پزشکیان توی فضای مجازی راه افتاد و ایشون رو به پوپولیسم و عوام‌گرایی متهم کردن، نه پزشکیان توی یکی دو ساعت می‌تونِس یه مدرسه یا حتی یکی از در و دیواراش رو بسازه، نه حتی اگه کل اون مدرسه رو هم می‌ساخت، کشور گلستون می‌شد و دیگه هیچ مشکلی نداشتیم.

اون اقدام فقط و فقط یه حرکت نمادین بود. تمثیلی از ساختن. از آفریدن. از خلق‌کردن به‌جای تخریب. از آبادانی به‌جای ویرانگری.

فقط یه نکته‌ی مهم و اساسی که آقای پزشکیان فراموش کرده بود رعایت کنه، نوعِ نماد و تمثیلی بود که استفاده کرد!

من اگه توی تیم مشاورای رسانه‌ای ایشون بودم، حتماً حتماً حتماً ازشون می‌خواستم به‌جای ساختنِ دیوار، یه ،،در،، بسازن. کلنگ وردارن یه دیوارِ سفت و محکم اما نابجا و ناکارآمد رو خراب کنن و به‌جاش یه ،،در،، بسازن.

توی همه‌ی این سالا، هرکی از هرجایی از راه رسیده، یه دیوارِ بلند و محکم ساخته و آدما و افکار و عقایدشون رو به حصر کشیده با اون دیوارا. حالا دیگه فصل، فصلِ ،،در،، ساختنه. ،،در،، بسازید لطفاً آقایون. ما از ازدحام این‌همه ،،دیوار،، نفسامون داره بند می‌آد دیگه ...