1)
برای طعم شعرت، هِل بیاور!
بکن بومی گرایی، «کِل» بیاور!
اگر شاعر شدی ای خوب! این بار
ردیفی بهتر از «ای دل!» بیاور!
2)
شدی نیشی، نشستی در صدایم!
شدی ابری، دویدی در هوایم!
دعا کردم پرنده باشی اما
پر هاری درآوردی برایم!
3)
برون از پرده آفاقی سرودند
فقط از حضرت باقی سرودند
درون پرده اما با تنی مست
الا یا ایّها الساقی سرودند!
4)

بدون های و هو هم، می توان زیست
چو گل، بی پشت و رو هم، می توان زیست!
خیالت جمع! چون در عالم شعر
به روی بال قو هم، می توان زیست!
5)
نگاه آبی خود را کدر کرد
دلش را با خیالی منفجر کرد
پس از یک عمر تحقیقات مشکوک
هپاتیت خودش را منتشر کرد!
6)
شگفتا! گاه حتی کم، زیاد است!
نه رود و برکه، حتی نم زیاد است!
برای آدم کوچک، یقیناً
مدیر مهد کودک هم، زیاد است!