
عبدوجوکر
تعريف مي كنن مي گن تو سالل قديم، تو همي ولاتل خومون يه پيرمردي زندگي مي كرده كه دوتا بچه هم داشته. اسم يكي شون ممد بيده، يكي ديه شون هم احمد. ئي احمد و ممد با وجود ئي كه جمبلي بيدن، اما اصلا سر و شَكل شون به هم نرفته بي. ممد، يه قيافه قشنگ و كاريزماتيكي داشت اما احمد، تا بگي، قيافه اش خوفناك بي. يعني اي يه بار تو بيداري مي ديديش، تا يه سال بعدش هميطوري كابوسشه مي ديدي. بگذريم. پيرمرد كه بواي احمد و ممد بو، يه زميني داشت كه زمسون تا زمسون، يه مشت غله اي پشك مي داد توش و منتظر آسمون مي موند كه بينم بارون مي زنه يا نه. همساده زمين شون هم يه زميني بي مال يه پيرمردي به اسم ميش بارك الله. بواي احمد و ممد از چل پنجاه سال پيش تا ايسو، خوش و ميش بارك الله، سر يه تكه زميني پي هم قهر كرديدن و هر چي هم آدمل ولات پادرميوني كرديدن كه صلح شون بدن، فايده اي نداشت. يكي از آدملي كه خيلي دلش مي خواس ئي دوتا آدم پي هم صلح و صفا كنن، يه پيرزني بي به اسم شازو ( شاه زنان بي اما وش مي گفتن شازو ). ئي شازو كه مي گم، به نوعي مادر معنوي همه اهل ولات بي. يعني هر كي مي خواس تو ولات يه كاري بكنه، بايد شازو در جريان قرار مي گرفت. يه جورلي ریيس ولات بي سي خوش. با ئي وجود، شازو هم نترس كاري كنه. مردم ولات مي گفتن تموم تخصير همي احمدشونه كه نميله پيرمرد، آخر عمري تو صلح و صفا زندگي كنه. مي گفتن ممد خيلي دلش مي خوا خوش و ككا و بواش پي صلح و آرامش زندگي كنن اما همو احمدكو نمي نهاد. ئي جريان ادامه داشت تا ئي كه يه روزي خَوَر رسي شازو مُرده! همه اهل ولات لواس سياه برشون كردن و سي مجلس ختم شازو رفتن مجّت. مي گن همونجو، يه اتفاقي افتاد كه تو تاريخ ولات موند. ئي طحر كه پيرمردل قديمي تعريف مي كنن، مي گن تو مجلس ختم شازو، بواي احمد و ممد تو يه سيكي از مجّت نشسه بي كه ميش بارك الله هم اومه داغل. ميش بارك الله هرچي چيش چيش كرد كه جاي خاليني واجوره و بشينه، هيچ جاي خاليني نديد. فقط يه جاي خاليني بي كه او هم ور بواي احمد و ممد بي. ميش بارك الله اولش مي خواس واگرده بره خونه و پسين يا مثلا صواش بيا مجّت اما چن تا از اهل ولات وش گفتن زشته و ماوين مردم، او هم مردمي كه از ولاتل ديه اومدنه، صورت خوشي نداره . بعدش هم دسشه كشيدن و بردن نشوندنش برك بواي احمد و ممد. ( ئي كه اسم بواي احمد و ممده نمي گم، منظوري ندارما. كسي كه ئي جريانه سي ما تعريف كرد ، خوش همي طحر تعريف مي كرد .) خلاصه ميش بارك الله نشس ور بواي احمد و ممد و شروع كرد به فاتحه خوندن. يه تسوي درازي هم داشت كه سي خوش همي طوري پاش ورد مي انداخت. يه مشتي كه نشسن، بواي احمد و ممد به قهوه چي گفت آوالله گُليمون خشك واويده، بينم يه قهوه اي، چايني، چي نمي دي ومون. قهوه چي رفت يه دوتا فنجون قهوه نهاد تو سيني و آورد سي بواي احمد و ممد. بواي احمد و ممد، همي كه دس كرد و فنجونشه ورداشت، دسش شروع كرد به دروشيدن و فنجون قهوه واري واوي ري ميش بارك الله. ميش بارك الله كه از نافش تا دومن سوخته بي، اولش راس واوي كه يه چي بگو اما خوشه گرفت و هيچي نگفت. بواي احمد و ممد كه ئي بزرگواريه ديد، دسشه انداخت دور گردن ميش بارك الله و دو سه كشا ماچش كرد. بعدش هم پي هم گير گپ و گفت و بگو بخند واويدن و خلاصه صلح و صفا كردن و رفت ... ( تا اينجونه داشتوين تا باقيشه هفته بعدي بگم سيتون خدابخوا)