اتحاد خبر -سرویس نفت و انرژی: باد داغی زوزه‌کشان در کوچه‌های آبادی می‌پیچید و پس از شلاق‌زدن به کانکس‌ها، توی دشتِ وسیعِ پشتِ مدرسه، یله می‌شد. معلم هنوز سرش پایین بود و حساب‌کتاب می‌کرد اما اعداد و ارقام به رویش می‌خندیدند و با هم جور درنمی‌آمدند. از میان پنجره‌ی زنگ‌زده‌ی کانکس، می‌شد دورنمای محو و مبهمی از پالایشگاه نفت "نرگسی" را دید که مشعلِ همیشه فروزانش مثل گونه‌های سرخ و ملتهب "نرگس"...
اتحاد خبر - سرویس نفت و انرژی
درون کانکس بوی آهن زنگ‌زده می‌آمد. بوی آهن زنگ‌زده و ملغمه‌ای از بوهای نفت و گازوییل و روغن‌سوخته که توی هم قاطی شده بودند و آدم را تا مرز خفگی پیش می‌بردند.
شرجی از داخل و گرما از بیرون، روی مکعب مستطیل‌های فلزیِ سفیدی که اهالی به آنها مدرسه می‌گفتند، آوار شده بود و معلم و بچه‌ها را کلافه می‌کرد.
مدرسه‌ای در کار نبود. مجموعه‌ای از کانکس‌های مستعمل و دست‌چندمِ دورریزِ شرکت‌های صنعتی بود که با کولرهایی کهنه و نیم‌سوز در اختیار اداره قرار گرفته بودند تا شکل و شمایل یک مدرسه را در ذهن آدم‌ها بنشانند.
نه معلم و نه بچه‌ها، هیچگاه به یاد نمی‌آوردند که بادی خنک از حفره‌های بی‌پرّه و سیاهِ کولرها بیرون زده و سر و رویشان را نوازش کرده باشد. معلم‌ها اولین کارشان پس از ورود به جعبه‌ی فلزی، باز کردنِ پنجره‌های آنها بود. پنجره‌هایی که حدفاصل شرجیِ نفسگیرِ داخل و گرمای آتشینِ بیرون بودند.
غیر از سه ماه تابستان که مدرسه تعطیل می‌شد و مکعب‌مستطیل‌ها سکوت و سکون را تجربه می‌کردند، سه فصل دیگرِ سال، پنجره‌هایشان مثل آدمی خسته و خواب‌آلود، همیشه باز و در حال کشیدنِ خمیازه بودند.
سالِ تحصیلی جدید شروع شده بود و اولین روز و اولین ساعتِ کلاس، معلم برگه‌های امتحانیِ کم‌رنگی را میان بچه‌ها تقسیم کرده بود تا با چند سؤال ساده از سال قبل، میزانِ حافظه و اندوخته‌های ذهنیِ پیشینِ‌شان را محک بزند!
نرگس گوشه‌‌ی مقنعه‌اش را که از عرقِ چانه‌اش خیس شده بود، چندین بار با دست تکان داد و دور از چشم معلم، سه‌تا از انگشتان دستِ چپش را از زیر نیمکت چوبی به ناصر که آن‌سوی کلاس در ردیف پسرها نشسته بود، نشان داد. ناصر نیم‌نگاهی به معلم انداخت که برای چندمین بار داشت روی کاغذی حقوق و اقساط ماهیانه‌اش را جمع می‌زد و هر کاری می‌کرد، نمی‌توانست آنها را با هم هماهنگ کند.
نرگس برای جلب‌توجه ناصر، تهِ خودکارش را جوری روی میز کوبید که غیر از معلم، همه‌ی بچه‌های کلاس برگشتند و نگاهش کردند. با چهره‌ای سرخ و ملتهب در زیر نگاه‌های خسته و حیرانِ همکلاسی‌ها، دوباره سه انگشت دست چپش را به برادر دوقلویش نشان داد.
ناصر روی برگه‌ی پیشِ‌رویش خم شد و سؤالِ سه را خواند : « یکی از پالایشگاه‌های نفتی کشور را نام ببرید ؟ »
سرش را از روی برگه بلند کرد و با انگشت اشاره‌اش پنجره را نشان داد. نرگس به پنجره نگاه کرد اما چیزی دستگیرش نشد. نگاهش را از پنجره گرفت و رو به ناصر سرش را به علامت استفهام تکان داد. ناصر نیم‌نگاهی به معلم انداخت و دوباره با انگشت به پنجره اشاره کرد. نرگس که متوجه منظورش نشده بود، با غیظ سرش را برگرداند و قهر کرد. ناصر مستأصل و بلاتکلیف، چندبار آرام روی میز کوبید تا توجه نرگس را از ردیف میزهای دخترانه به خودش جلب کند. نرگس با اکراه آشتی کرد و به برادرش خیره شد. ناصر این‌بار علاوه‌بر پنجره، به خود نرگس هم اشاره کرد. پشت سر هم، نرگس و پنجره را نشان می‌داد اما باز هم نمی‌توانست پاسخ سؤال را به او بفهماند.
باد داغی زوزه‌کشان در کوچه‌های آبادی می‌پیچید و پس از شلاق‌زدن به کانکس‌ها، توی دشتِ وسیعِ پشتِ مدرسه، یله می‌شد. معلم هنوز سرش پایین بود و حساب‌کتاب می‌کرد اما اعداد و ارقام به رویش می‌خندیدند و با هم جور درنمی‌آمدند.
از میان پنجره‌ی زنگ‌زده‌ی کانکس، می‌شد دورنمای محو و مبهمی از پالایشگاه نفت ،،نرگسی،، را دید که مشعلِ همیشه فروزانش مثل گونه‌های سرخ و ملتهب ،،نرگس،، می‌سوخت و میراث نیاکانش را دود می‌کرد و به آسمان می‌فرستاد.
،،میم . قاف،،