
عبدو جوكر
خو، به سلومتي و دل خاش، مث ئي كه كم كم هاسي يه خَوَرَلي ويمو. پريگ صب رفتيديم تو مُخل عاموم اينا و هاسي مُخ مي بريديم. همه مون ايقه خسه واويديديم كه انگاري هزارساله هاسي كار مي كنيم. عاموم، يه مشت كارگري هم گرفته بي كه تو ايام باغسون كمكش كنن. يكي شون به اسم محتقي كه شي مُخله جمع مي كرد، يك آدم وراچي بي كه نگو و نپرس. قد يه راديو بي موجي ور مي زد سي خوش. مي گفت مو مطمئنم كه آغاي روحاني هم نميتره هيچ كاري بكنه. هر چي مو و بچيل عاموم مي گفتيم هني اول كاره و يه هف هش ماه ديه كه بگذره، اوضاع بخترتر ويمو، تو كله محتقي نمي رفت كه نمي رفت. مي گفت آغا، ئي روحاني هم يكي مث محموده، فقط يه كمي حرفلشه مي پيچنه كه كسي وش نفهمه. ما گفتيم مي چقه مي تره حرفلشه بپيچنه؟ آخرش يه روزي نمي خوان وش بفهمن؟ محتقي گفت مو اصلا به ئي آدم اميد و اعتمادي ندارم. عاموم كه يه پيرمرد هشتاد ساله ايه، گفت محتقي مي تري ايقه ور نزني يا نه. محتقي گفت باشه مو گپ نمي زنم اما اي نديدين حرفل مو دُرُس در بيان! عاموم يه راديويي هم پي خوش آورده بي تو باغ كه پاش گوش اخوار بگيره. وختي كه محتقي حناق گرفت و ساكت واوي، عاموم رفت هل راديو كه به يه گُرد مُخي دلوويز بي و روشنش كرد. تا روشنش كرد، صداي اخوار اومه كه گفت آغاي ريس جمهور روحاني و آغاي ریس جمهور اوباما تلفني پي هم گپ زدنه. تا ئي اخوار پخش واوي، محتقي هميطوري زد شي آواز و پي صداي بلند، گير خوندن واوي كه ما صداي راديوه نفهميم. بعدش هم زمبيلشه ورداشت رفت اوهل باغ تا چيشش تو چيشل ما نفته. مو و بچيل عاموم به هم اشاره كرديم و بعدش يه چن كشا پس سر هم داد زديم: " روحاني مچكريم ". محتقي هميطوري كه دق كرده بي، از اوهل باغ، قاره زد كه: " مچكر بوین تا كور هم واوين! " آغا ايقه خندسيم. ايقه خندسيم كه پهن واويديم ري زمين. مواركه اينشالله ...