بابک رفعت:

استمرار سایه سنگین اختلاف و تضاد طی هشت سال گذشته بر جامعه سیاسی ایران برای اصولگرایان هم فرصت و هم آزمونی بود تا بتوانند با استفاده از تجربه های بدست آمده آب پاکی بر قامت برافراشته خود در آن زمان ریخته و زنگار تک بینی و یک بعد نگری را از دیدگاه های خود بزدایند و حیات سیاسی خود را با توجه به تمام کنش ها پویاتر سازند  .
ولی عدم رغبت به چنین بازنگری که برای روز به روز آن سال ها ضرورت داشت و تا لحظه تیر خلاص در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم همچنان بی تفاوتی به تمام واقعیات اطراف در رئوس و بدنه این طیف حکمفرما بود، باعث شد تا چوب این یکسویه نگری پیکر جریان اصولگرایی را در تمام ابعاد خود، که هر کدام از نامزدهای حاضر در این دوره به عنوان نماینده یک بعد از آن حضور داشتند به تلخی نوازش نماید.
دل گرمی این جریان برای کسب رای به تمام محاسبات شعاری به جز واقعیاتی که به بارزترین شکل بر مردم می گذشت و همینطور عدم درک درست از نیازی که بیش از 50 درصد مردم کشور در پی مطالبه آن بودند،خود کلید گمشده ای شد که هر چهار نامزد این جریان را در حسرت قدم نهادن به ساختمان پاستور فرو برد، در صورتیکه همان کلید از ابتدا در دست رقیب جناح مخالف در حال جلب نظر رای دهندگان ایرانی بود.
عدم توفیق این جریان بیش از آنکه یک شکست بحساب آید باید به منزله فرصتی نو برای بازمانده اصولگرایان مد نظر قرار گیرد تا دریابند تنها با یک چشم نگریستن به معادلات سیاسی جامعه ای که چرخش قدرت در آن به رای مردم بستگی دارد و اندیشیدن از منظر غیر قابل انعطاف آرمانی خود ،همچون پاشیدن دانه در بستری سنگ لاخی است .
وقوف به این نکته که این مردم عادی هستند که افراد را گزینش یا طرد می نمایند اساسی ترین اصل در نظام مبتنی به صندوق های رای است.
مردم هم دقیقا بر اساس واقعیات و ملموسات پیرامون خود دست به نتیجه گیری و تصمیم می زنند و اصلا برایشان اهمیت ندارد که فلان شخص یا جریان از چه نوع دیدگاه های کلیشه ای برخوردار است، بلکه آنچه در انتخاب آنها بیشترین تاثیر را دارد دانستن این نکته است که کدام شخص یا گروه ریشه اصلی نیازهای آنان را در زمان حاضر به خوبی درک کرده است.
یک مثال ساده ممکن است به روشن شدن قضیه کمک نماید؛ فرض بگیرید دکتر روحانی در انتخابات این دوره همان شعارهای احمدی نژادی را سر می داد یا اینکه صرفا ریشه مشکلات مردم را یارانه سبز، نبود کارخانه، لزوم سرعت دادن به پروژه های عمران شهری و یا سرسختی بی جا در رابطه با پرونده هسته ایران مطرح می ساخت و با اتخاذ چنین رویه ای تنها به مشی اعتدالی و جناحی خود دلگرم می بود، در این صورت چقدر امکان داشت که سرنوشت او متفاوت تر از آن باشد که بر تمام نامزدهای اصولگرا گذشت؟
این تلفیق صحیح شعار اعتدال روحانی همراه با درک درست از واقعیت هایی که بر مردم می گذشت بود که حجت سیاسی را بر رای دهندگان تمام کرد و قلب ها و اندیشه های مردم را به سوی او کشانید و او را رئیس جمهور منتخب مردم ساخت.
با این تفاسیر می توان قویا بیان داشت که خواسته و نیاز اکثریت مردم ایران در زمان کنونی حرکت تمام سیاسیون بر اساس گفتمان اعتدال و تدبیر است که در حقیقت هر انسان منصفی نیز در باطن به مشی اعتدالی تمایل دارد و هر مسئولی که در هر نقطه از کشور منصوب می شود یا مشغول به کار است، یا هر نماینده ای که نمایندگی مردم را بر عهده دارد باید تمام سعی خود را مصروف دارد تا رفتار خود را تا حد ممکن به تبلور خواست سیاسی مردم آن منطقه در انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری نزدیک سازد، هر چند آن نماینده یا مسئول متعلق به جریان سیاسی دیگری باشد.
لزومی ندارد در شهر یا استانی که اکثریت مردم به گفتمان تدبیر و امید رای داده اند مسئول یا نماینده ای بی تفاوت از وظیفه خدمتگزاری و نمایندگی اش، مطابق آنچه سلایق و استباط های شخصی سیاسی او است گام بردارد و مانع از شیرین شدن کام مردم از نتیجه حسن اعتمادشان شود.
بر سایر اصولگرایان نیز فرض است که واکنش های مثبت و منفی مردم نسبت به جوانب مختلف گفتمان اعتدال را دنبال نمایند و دیدگاه های سیاسی خود را بر اساس همین منفی ها و مثبت ها بازسازمان دهی کرده و به چشم مثبت بین تنها یا منفی بین صرف اتکا نکنند زیرا برای گام برداشتن در مسیر درست، داشتن دوچشم واقع بین برای هر انسان و جریانی ضرورت غیر قابل تردید دارد /ح