اتحاد خبر: دوازدهم اردیبهشت سالروز شهادت استاد مرتضی مطهری و روز معلم نامگذاری شده است. تحریریه اتحاد خبر و اتحاد جنوب رسالت خود می داند که در ایامِ بزرگ داشت "مقام معلم" و در راستایِ تقویتِ بنیان این نهاد فرهنگیِ وسیع، نظرات و دیدگاه های اهالی فرهنگ و اندیشه را در لباسِ یک نگرخواهی به اشتراک بگذارد. لهذا از برخی فرهنگیان شاغل و پیش کسوت با سمت های متقاوت درخواست شد به سوالات ذیل پاسخ دهند...

دکتر عباس مُلایی
فرهنگی، شاعر و نویسنده

*پایگاه و شأنِ معلم را در جامعه یِ امروز چگونه می بینید، چه شخص یا اشخاصی(قاعدتاً حقوقی) در صعود و افولِ این جایگاه می توانند نقشِ موثر داشته باشند؟

- در کشور ما شغل معلمی، به ظاهر شغل ارزشمند و مقدسی است و حتی در آموزه های دینی ما جایگاه آن رفیع و بلند است ولی عملاً، افسوس که توجهی بدان نمی شود و کماکان معلم از اقشار آسیب پذیر جامعه محسوب می‌گردد. متأسفانه میزان حقوق و درآمد هر شغل در جامعه ی ما نشانگر اهمیت و ارزشی است که جامعه برای مشاغل قائل است و از آن جایی که معلم از کمترین حقوق در کشورمان برخوردار است، لذا جوانان هیچ رغبتی به شغل معلمی ندارند و از ترس بیکاری و آینده ای نامعلوم به آغوش این شغل پناه می‌برند؛ البته در مخدوش شدن این جایگاه عوامل دیگری هم موثر هستند که پرداختن به آنها مجالی وسیع‌تر را طلب می کند.
قطعا نهادهای تصمیم‌گیر در این تنزل پایگاه، نقش موثرتری دارند زیرا آن ها هستند که می‌توانند با ریل گذاری های خود شأن فروکاسته ی این نهاد مقدس را ترمیم کنند.

*آموزش و پرورش کنونی تا چه اندازه پاسخ گوی توقعات، نیازها، انتظارات و آمالِ جامعه و فرهنگیان است؟

- آن‌گونه که از سیاق ظاهری واژه ی آموزش و پرورش هویدا است، نظام آموزشی می باید دو ساحت آموزش و پرورش را پوشش دهد، حال آن که ساختار آموزشی کنونی نمی‌تواند چندان در شکوفایی استعدادها و علایق نهفته‌ی دانش آموزان محل تاثیر باشد دوران تحصیل محصّلان سپری می شود و در پایان آن دانش آموز هیچ گونه اثرگذاری و محل انتفاع بودنی از دروس آموزش دیده را در زندگی خود مشاهده  نمی کند. هم چنین مقوله ی پرورش هم به صورت امری نیمه تعطیل درآمده و نوعی سردرگمی و عدم برنامه ریزی کاربردی در این حوزه مشاهده می‌شود.

* افق و آینده یِ آموزش و پرورش را با وجود کمبودها، برای نیل به استانداردهایِ جهانی را چگونه ارزیابی می کنید؟

- به نظر می رسد با رصد وضعیت و سیاستگذاری های آموزشی موجود، نظام آموزشی ما، مسیری طولانی در دستیابی به استاندارد های آموزشی دنیا دارد. استانداردهایی که به بچه‌ها کمک می‌کند تا حوزه مورد علاقه و استعداد خودشان را کشف و شناسایی کنند و با رشد خلاقیت، آموزش تفکر انتقادی و یاددهی مهارت‌های اجتماعی، برای ورود به  اجتماع و دانشگاه آماده شوند.

* اگر جای وزیر آموزش و پرورش بودید؛ اولویت یا اولویت های خود را بر روی کدام مسائل متمرکز می کردید؟

- یقیناً وزیر محترم آموزش و پرورش به عنوان شخص اولِ این وزارت خانه می تواند منشأ اثرات فراوانی باشد که در ادامه به مواردی از حوزه های قابل ورود  اشاره می شود:
الف- آموزش و پرورش باید از اولویت پنجم، ششم دولت خارج و به اولویتِ اول دولت تبدیل شود زیرا به واسطه ی این امر می توانیم رشد و تعالی را در ساحت های مختلف کشور شاهد باشیم هم چنان که مُدّعای آن را در تمامی کشورهای پیشرفته مشاهده می کنیم.
ب-تغییر نگاه سیاستگذاران ِ کلان نسبت به این وزارت خانه. آن ها نباید نهادِ متولی دانش و پیشرفت کشور را به منزله ی وزارت خانه‌ای مصرف کننده و غیر مولّد بپندارند و با تغییر نگاه، یقین بدانند که مسیر رشد و تعالی کشور از تربیت نیروی کارآمد می گذرد و بزرگترین ثروت یک کشور، نیروی تربیت شده ی متخصص و با دانش است.
 ج-تامین هرچه بهتر معیشت معلمان می تواند پایگاه اجتماعی و منزلت شغلی آنها را فزونی بخشیده و آن ها را با خاطری مجموع‌تر به کلاس های درس روانه کند.