حسین برازجانی

استاد فرج الله کمالی شاعر توانای بومی سرای دارنده سایاگ (صاحب سبک) و از پیشگامانی که با کوشش (تلاش) در راستای نگهداری (حفظ) گویش بومی و معرفی واژگان محلی و فرهنگ مرزوبوم (خطه) جنوب را با تکیه بر درونداشت (استعداد) و سرشت (ذات) گوهری و خدادادی و علاقه مندیش به کشاندن پای مانندسازی (تشبیه) و همانندگویی (استعاره) واسپاش ساختن (فضاسازی) و زبانزدها (ضرب المثل ها) و فرهنگ وباور عامیانه مردم (فولکلوریک) و زوایای عروض و قافیه ادبی و پژوهش های تاریخی و گنجاندن و جان دادن به اشیاء بی جان در سروده هایش و همنشینی با واژگان وگویش دورمانده (مهجور) محلی که بسان نی مولانا ازنیستان دور مانده بود را همچون مور دانه دانه از صندوقچه پستوخانه های غبار گرفته از دیرینگی زمان که همه بوی کهنگی و از یاد رفتگی میداد را عاشقانه بیرون کشید و پس از چکش کاری و پالودن وپیرایش (زدودن) و رخشندگی (صیقل دادن) خشت به خشت روی هم چید و سازه ای پایدار بنیاد نهاد و پیشکش مردمش کرد و دیری نپایید بیت بیت آن سازه(بنا) ی ارمغان (هدیه) سینه به سینه گشت ونقل هرمحفل ونقل هر مجلس شد.

و پس آنگاه همچون پیغام آور "مانی" در ارژنگ گرانسنگ "دشتسونی" و "ولیک ناله بیچارگان" که هر دو نسک پژواک دردهای مردم و دلمویه هایش بود را بافندها (فنون) ماهرانه و زیبا در بوم عشق به تصویر کشید و شاعرانه کرد و به زیور چاپ آراست و به تماشای دوستداران بیشمارش واگذاشت سرانجام (عاقبت) این چکامه سرای بی همتای دشتستانی نوزدهم اردیبهشت سال ۹۹ که روزغم انگیز و تَـلخ روزی بود از این دنیای خاکی پرکشید و برای همیشه بسوی آسمون دراندشت خدا رفت و همنشین رفیق جونیش "ایرج شمسی زاده" شد. همو رفیقی که مَحرَم رازش بی همو رفیقی که تو شعری که بارندی واژه "چوشی" را دست مایه شعرش کرد و برای او اینگونه می سراید.
کسی نیسی دلش پُی ما یکی بو / فقط سی ایرجو شمسی بخونم

همو ایرجویی که باز استاد کمالی با زرنگی تمام در شعری دیگر زیر نام (تحت عنوان) "گناوه" می گوید؛
گفتم بخدا که خاک ایرون / پاک خاشه اما نه قده گناوه 

هرجا ایرجو نَبو کمالی / مث قیلون بی نی و نیاوه
همو یارجونیش که همیشه / اوگلپکیشون پی هم بی،

دریغ وصد افسوس از داغ بردل نهاده هنگام نابهنگام کوچ فرج و ایرجو که تاقیومِ قیومت تو دل "اُلُنگو تا بلنگو" (همگی: از هرصنف و طبقه وهرسن وسال) "بُلوزه" (زبانه کشیدن آتش) زد.        

ای جمنا (جمعیت زیاد، ازدحام) دیدین آخرش پس آینده (آجل) چه معامله ی تهلی پی ما کِرد؟
ای درآینده (اجل) زشتو چطهری دلت اومه ای همه فرهنگ و کماله از دشتسونی که به آن عشق می ورزید می گفت: "دشتسون فرق سرم  تا نک پام سیت بیقرار آویده بلکم بیشتر" بُسونی؟

بردن ایقه کمال ورت سنگین نبی؟ ای دیر (اجل) بی  انصاف سینَت حواله ی فشنگ برنو بو، روزت نبوخش چطهری کُمتَرِ دس و پاحنایه دادی دم تَش؟
 دلت اومد کمالیه باکماله ورما بیَری؟

روحت شاد بو رفیق عزیزم  "کمالی باکمال"

نشسته درپندت (سوگوار و عزادارت)
 *حسین برازجانی*
 اردیبهشت ماه۱۴۰۳‌