دکتر آذین سیف بوشهری

آموزگار است که واژه به واژه ی علم را بر جان نقش می دهد تا عقلانیت را پویا سازد.
دبیر است که ادب و نوشتار بر قلب ها حک می کند تا قلم را واسطه ی رشد و شکوفایی اندیشه ها سازد.
و معلم است که آموزش می دهد از صفای باطن و دانشی که آموخته تا متعلم را شیفته ی دانایی کند.

بدون تردید کلام امیرالمؤمنین جامع و مانع است که فرمودند: هر کس کلمه ای به من بیاموزد مرا بنده خود کرده.
معلم، آن هنگام که علم را نشر می دهد بی هیچ کم و کاستی با کنکاش در دانش روز سعی در زنده نگه داشتن علوم نوین دارد و چه کسی می تواند شوق تدریس او را دریابد یا آن زمان که بیان می‌کند و شنوای شاگردان خود هست؛ کیست که بداند که چه اندازه داستان زندگی و تجارب متفاوت کشف و ضبط شده است.
مطمئنا؛ مربی توان مند کسی است که با رغبت عالی به ارائه ی دانش می پردازد تا متربی علم دوست، با سواد و دلسوز به جامعه عرضه دارد.
چرا که زکات علم به اهمیت نشر آن است تا علاقه مند جذب کند و شاگردانی، معلم پرور بار بیاورد که همگان از باز نشر دانش و یادگیری او لذت برند.

آموزش یک دبیر حاذق مانند مشعلی است در دل تاریکی غار که چراغ یادگیری دانش آموز را روشن می دارد.
چه آموزگارانی که خالصانه تا پای جان برای پیشرفت دانش اندوزی و پرورش افکار و شخصیت مایه گذاشته اند تا به سهم خود آبادانی افکار، روح و در مقیاس بزرگتر آبادانی کشور را ایجاد کنند.

از علم نافع و معلم تنها یک نکته در اعصار متمادی باقی است؛ آن هم روشن بینی، روشن فکری و روشن ضمیری است که پرورش انسان های آینده را رقم می زند.
به مناسبت تجلیل از مقام معلم دست بوس یکایک یاددهندگان دانش هستم. پاداش کار نجیبتان در سایه ی الطاف خداوندی هماره برقرار باد.