عباسعلی عمرانی

رئیس آزمایشگاه شرکت پالایش گاز فجر جم

روایت است هیئتی از آموزش و پرورش ژاپن از مدارس ایران بازدید می کند و از جمله سؤالاتی که از مسئولین ایرانی می پرسند یکی هم این بوده که شما کدام نکات تربیتی و روان شناسی را بکار گرفته اید که در پایان ساعت مدرسه، دانش آموزان اینهمه شوق رفتن به خانه دارند و از سر و کول هم بالا می روند تا از در مدرسه بیرون بروند، البته که مسئول ایرانی از حقیقت ماجرا طفره می رود! (العهده علی الراوی)
از کودکی با مهدی یوسفی دوست و همکلاس بودم و هر روز ساعت تعطیلی مدرسه که می‌رسید داستان شتاب همکلاسیها برای فرار از چاردیواری خشک و بی  روح مدرسه تکرار می شد! اما من و مهدی مدرسه را با همه معایبش دوست داشتیم، دیرتر از همه از کلاس خارج می شدیم، در راه خانه به مباحث درسی مشغول بودیم، مسائل ریاضی را با انگشت در هوا حل می کردیم و دیرتر از همه به خانه می رسیدیم.
در سالهای دهه شصت که هنوز نسیمی از روزنامه و مجله و کتاب بر روستاهای دوردست نوزیده بود، من و ایشان تنها دانش آموزانی بودیم که در روستایمان، روزنامه و مجله داشتیم و گاهگاه برگی یا نسخه ای از آن را همراه خودمان به مدرسه می آوردیم.
در یکی از کلاسها به نمایندگی از طرف معلم وظیفه پرسیدن درس از همکلاسیها را داشتم و در این میان با یکی از همکلاسیها دلخوری مختصری داشتم. مهدی یوسفی هوشمندانه بدون اینکه معلم متوجه موضوع شود پرسیدن سؤال از آن همکلاسی را خود بر عهده می گرفت و ماجرا ختم به خیر می شد.
مهدی از سرآمدان درسی کلاس و مدرسه بود. در کلاس درس ریاضی همه همکلاسیها از ۴ترکه معلم که بر کف دستانمان نواخته شد بابت ناتوانی از رسم دو دایره مماس بر هم بی نصیب نماندیم الا ایشان که از عهده کار برآمد و از مهلکه جان سالم به در برد.
نکته آخر اینکه در زمانه ای که خیلی چیزها سرجای خودش نیست، مهدی یوسفی از معدود مدیرانی بود که در جای درست خودش به کار گرفته شد و هر بهره ای که از روزگار برد ثمره‌ی تخصص، خردمندی و تدبرش بود.