قدرت مظاهری

حالا

همه چیز تغییر کرده است
همه چیز
حتی مزه‌ی بستنی وانیلی
و طعم پرتقالهای تامسون
و رنگ چای لاهیجان
و معنای شعر شاعران
و اندازه‌ی ماهیتابه ی بی بی

- که آن وقت‌ها جای سه ماهی داشت و حالا فقط یک ماهی -
و شیرینی شکلات های دایی
و مساحت خانه‌های کبریتی محله‌ی فرهنگیان
و موجودی حساب بانکی پدرم
و مدت زمان لبخند پاسبان‌های سر چهارراه
و طول راه‌های قدیمی
و مدت ماندگاری دوستی‌ها
و صبر و طاقت عمو صابر که ایوب صدایش می‌کردیم
و نوع دروغ ها
و جنس نگاه‌های آشنایان
و حس و حالِ حرف‌ها
و سادگی عشق‌ها
و سردر مغازه‌ها
و رنگ خطوط عابران پیاده
و ارتفاع آپارتمان‌ها
و عمق دره‌ها
و شکل و رنگ پفکها و بیسکویت ها
و میزان کش آمدن آدامس‌ها
و تردی خیارها و کاهوها
...
همه چیز عوض شده
حتی ریشهای بلند و پرپشت درویش نقال
که وقتی پرده‌خوانی می‌کرد

ریشش مثل ریش رستم دو شاخه می‌شد
و موهای شلالِ بهرام
که می‌شد باهاشان هزار کلاه گیس درست کرد
و بوی گل سرخ باغچه ی خاله نرگس
که تا آخر آبادی می‌رفت و بی اجازه توی همه‌ی خانه‌ها سرک می‌کشید
و عید!
و عید که دوازده ماه قبل از آنکه آفتابی شود،
همه برای آمدنش روزشماری می‌کردند
و سیر و سرکه و سماق و سنجد و سیب و سمنو
همه با هم به استقبالِ سبزه می‌رفتند
...
حالا همه چیز عوض شده است
حتی من!
حتی تو!
حتی آیینه‌ای که خودت را توی آن می‌بینی.
حتی دختر همسایه که وقتی در می‌زد،
بوی سبزی پلو با ماهی توی خانه می‌پیچید
اما حالا سال‌ها است که
با بشقاب خالی اش پشت در ایستاده تا
لیوانی برنج برای دمپختک ناهار عیدشان قرض بگیرد
...
حالا دیگر همه چیز عوض شده است
همه چیز
حتی فرشته‌ها
که از ترسِ اصابت ترکش به بالهاشان
زمین را رها کرده‌اند
و خدا
و حتی خدا،
حتی خدا که آن روزها خیلی بیشتر کنارمان بود
و روزی هزار دفعه صدایمان می‌زد
تا نگاهش کنیم
اما این روزها
هزار بار با دلتنگی برایش چای می‌ریزیم
اما همیشه لیوانش سرد می‌شود و نمی‌آید..‌.