دکتر آذین سیف بوشهری

هنر کلامی بازتاب اندیشه ی ماهرانه ی ما در ادای معانی است.تعریف ما از این هنر ژرف تاکیدی بر وجه عاطفی و خیال انگیزی و هنری پابرجاست.

در ورای تمام علوم با کلیاتِ متناسب و مشخص، ادبیات علم و هنری است با مجموعه ی وسیعی از تصاعد، که به هیچ عنوان نمی توان برای آن قاعده ای منحصر به فرد طراحی کرد.
سر و کار بشر در طول زمان با غلیانات درونی و احساساتی است که خاصِ فرد، دوره، زبان و اندیشه ی گوینده یا نویسنده ی آن است، با هر ذوق آنی و وافی.
امری که در پاره ای موارد چنان غیر اختیاری است که در تبصره ی هیچ قانونی نمی گنجد.
 ادبیات، مجموعه ای از کلیات و جزئیات متصاعد و روزافزون است که هیچ گاه پایان نمیابد و با مرزبندی های نظریه های ادبی تا حدودی خود را ملموس تر جلوه می دهد که پژوهش ادبی را رسا کند.

در حمایت از آن(ادبیات) باید گفت که آنچه، جملات را پی در پیِ با واژه های گوناگون می سازد، ادبیات نیست؛ بلکه نظم و انتخاب چینش این واژه هاست که ادبیت را استوار می کند و هنر کلامی، روح را نوازش  و
*در نهایتِ عناصرِ طبیعی و مابعد الطبیعی ادبیات ما را نجات خواهد داد*
درآن هنگام که تصویری سازیم از عناصر ذاتیِ شناختی خود که کاملا بی ایماژ هستند و صرفِ هنرِ واژگان آنان را روشن تر با حسی آشکار نشان می دهد.
مفهوم آزادی، عشق، خدا و آرامش و......
در ادبیات دیگرگونه و هزار گونه
خلق می شوند و بر جان می نشینند.
ِآفرینش زبانی هر فرد چنان امکان ادراک کلام او را با تحلیل منظورِ روایتگر و خواننده روان می کند که التذاذ ادبی درخشان، فهم شود. واکاوی مفهوم درون متن، لذت متن را هویدا می کند و معنا می آفریند.

شناخت مفاهیم ذهنی و توصیف و ادراک آن، نیازمند فرم شناسی برای خواص زبان و ادب شناس است و تا حدودی دشوار و تحلیل برانگیز و برای عوام نیازمندِ حرکت سیال ذهن.
ادبیات پالایش جان و افکار آدمی است پس از خدا نیز چندین باره جوییم توفیق ادب.