اتحاد خبر: مراسم نکوداشت استاد سیدمحمد مهدی جعفری، شارح و نهج‌البلاغه‌پژوه، شامگاه ۲۹ آبان با حضور شخصیت‌های علمی در تهران برگزار شد. آیت‌الله سیدجمال‌الدین دین‌پرور، مؤسس بنیاد نهج‌البلاغه در این آئین اظهار کرد: دکتر جعفری آثاری درباره نهج‌البلاغه تألیف کرده‌اند که مورد توجه محققان و عموم مردم است. رئیس بنیاد بین‌المللی نهج‌البلاغه افزود:..
اتحاد خبر: مراسم نکوداشت استاد سیدمحمد مهدی جعفری، شارح و نهج‌البلاغه‌پژوه، شامگاه ۲۹ آبان از سوی خانه اندیشمندان علوم انسانی و با همکاری برخی نهادهای دیگر از جمله انجمن علمی مطالعات نهج‌البلاغه ایران و با حضور شخصیت‌های علمی برگزار شد.
آیت‌الله سیدجمال‌الدین دین‌پرور، مؤسس بنیاد نهج‌البلاغه، شامگاه ۲۹ آبان در مراسم نکوداشت استاد سید محمد مهدی جعفری، نهج‌البلاغه‌پژوه برجسته، که در خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد، اظهار کرد: ایشان آثاری درباره نهج‌البلاغه تألیف کرده‌اند که مورد توجه محققان و عموم مردم است.
🔸دین‌پرور با بیان اینکه ۲۰۰ سال بعد از تألیف نهج‌البلاغه حتی یک نفر در سند آن تشکیک نکرده است، اظهار کرد: بعد از ۲۰۰ سال ابن خلکان عبارتی نوشت که مایه تعجب است فردی که ملا بوده است اینطور حرف غیرعلمی بزند؛ ابن خلکان از مریدان یزید بوده است و دیوان یزید را تصحیح کرد. این همه کتاب را رها کرد و به سراغ یزید رفت. ضمن اینکه او از نظر اخلاقی مشکل داشت، زیرا عاشق یک شاهزاده بود و در حالت مستی از دنیا رفت.
🔸رئیس بنیاد بین‌المللی نهج‌البلاغه افزود: متاسفانه حرف نادرستی که او زده است تا قرون متمادی منتقل شد و افراد بسیاری به آن استناد کردند و حتی در دوره معاصر هم در حجاز کسی این حرف را تکرار کرد که آیت‌الله سبحانی پاسخ او را دادند. نهج‌البلاغه تلقی به قبول شده و سابقه شریف رضی از نظر علمی و ثقه بودن مورد توجه عام و خاص است و در نقل مطالب وسواس علمی داشت. این کتاب در دهه‌های اخیر متن درسی مقاطع مختلف بوده است و محتوای آن نیازی به سند ندارد و با وجود تلاش برای منزوی کردن آن، اعتلا پیدا کرده است.
🔸دین‌پرور با اشاره به تقطیع نهج‌البلاغه از سوی سید رضی، گفت: یکی از علل ماندگاری نهج‌البلاغه، تقطیع آن است، زیرا یک فقیه و محدث طوری تقطیع می‌کند که به محتوا لطمه وارد نشود. به نظرم وقتی ابن خلکان این شبهه را مطرح کرد، نهج‌البلاغه جایگاه خود را حفظ کرد. طبق تاریخ یعقوبی، ۴۰۰ خطبه نهج‌البلاغه زبانزد بود. اگر در دوره خلفا این کتاب رسمیت یافته بود، خلفا باید پاسخگوی کارهای خود می‌شدند. لذا سعی شد آن را به حاشیه برانند و این سخن نیازمند تحقیق بیشتر است. آقای جعفری عمری را در این مسیر سپری کردند و آثارشان ماندگار شده است.