نقاب

دارد تمام  میشود
 این ساکتِ مغموم
خشک  میشود
اشکهای ماسیده بر بطریهای  همواره
و جان میگیرند نقابهای خوشبختی
در سیگاری که
لای انگشتان تردید
فرصت  نداده اتد
تا از بطن گلها
گلاب بگیرم
و
در لابلای   نسیم
موهایم  را رها کنم .

آرزوجمالی