زلف غزل

دست به پرواز خیالم زدی
سنگ جفا بر پر و بالم زدی

بود و نبودم همه در یاد تو
چک چک بارانم و فریاد تو

شاعر بارانی چشمانتم
گوشه نشین غم پنهانتم

عشق درون دل من خانه کرد
زلف غزل‌های مرا شانه کرد

تا که به سرحد جنونم کشید
آتش شورت به دلم می‌رسید

واج به واج سخنم درد بود
بی تو هوای دل من سرد بود

روزنه‌ی چشم من و ماهتاب
کاش بتابد به دلم آفتاب

دغدغه‌ی شعرم و آغوش تو
آینه درآینه مدهوش تو

پاپری فرد