اتحاد خبر-احمد خواجه حسنی: تعلیق یا اخراج قریب به ۶٠ نفر از اساتید دانشگاه های مختلف ظرف دو سال گذشته تأمل برانگیز است.. یکی بودن افراد کشور یعنی این که همه یک جور فکر کنند و یک جور حرکت کنند ارسطو آن را زیان آور و مایه نابودی اجتماع و کشور می داند بنابراین تفاسیر جامعه زنده یک دست شدنی نیست، این یک قاعده ی جامعه‌شناختی است که...
احمد خواجه حسنی
در یکی دو سال اخیر کلید واژه پر تکرار حاکمیت یک دست، به وفور در کنش گری و نوشتارهای طیف وسیعی از اساتید، صاحب نظران و دردمندان این آب و خاک عنوان و مرقوم گشته و عطف به ماسبق به نحوی از انحاء از تبعات و پیامدهای منفی و خطرناک انتخاب مسیر حاکمیت به سمت مطیع ساختن زیست جهان ایرانی و جامعه یک دست سخن ها و قلم ها رانده اند.
از نشانه های بارز عملیاتی نمودن این پروژه سیاسی می توان تعلیق یا اخراج قریب به ۶٠ نفر از اساتید دانشگاه های مختلف ظرف دو سال گذشته را برشمرد که تأمل و درنگی در لیست بلند بالای این اساتید و رهیافتی به اشتراکات اینان (انتقاد در برخی مسائل کلان) در نوع خود حدیث نفسی است تا به صراحت اعلام نماید برخی خواسته یا ناخواسته با سوء سیاست گذاری ها دیکته ی اپوزیسیون رادیکال داخلی را می نویسند در حالی که شرایط امروز کشور به هیچ وجه ریسک پذیر نیست.
سوء سیاست گذاری ها و اشتباهات استراتژیک در ایران، وجهی متفاوت از دیگر کشورهای دنیا دارد؛ وجهی برخاسته از شرایط سیاسی و انگیزه های ایدئولوژیک که نه تنها چشمان خود را بر وقایع تاریخی بسته بلکه واقعیت جامعه امروزی را هم به درستی درک و وجدان نکرده و شوربختانه از خبط و خطاهای تاریخی نیز نمی آموزند در صورتی که درس گرفتن از تاریخ شرطِ عقل است و مجازاتِ درس نگرفتن از تاریخ, تکرار تمام مصائب تاریخ.
محمدرضاشاه در کتاب" پاسخ به تاریخ" ایجاد نظام تک حزبی نیل به یک دست نمودن ارکان سیاسی در لوای تشکیل حزب رستاخیز را از « بزرگترین اشتباهات دوران سلطنت» خود عنوان کرده اند در حالی که پیش تر تأسیس آن را زائیده ضرورت ها و آغازی بر دوره جدید سیاسی قلم داد کرده بودند و بر آن بودند تا بر وحدت مد نظر خود جامه عمل بپوشانند!
به اعتبار سخن ارسطو ، جوهر حکومت وحدت است اما این وحدت هنگامی که از حد بگذرد، دیگر جامعه سیاسی که از تکثر افراد پدید می آید وجود نخواهد داشت (ارسطو -سیاست ص۲۴۷)
ارسطو در این باب اضافه می کند، فرق است میان وحدتی که میان افراد نظامیان کشور است و افراد (توده مردم) کشور، هر قدر نظامیان وحدت بیشتری داشته باشند قدرت آنان بیشتر است، امّا برای این که وحدت اجتماعی سودمند و بارور گردد افراد متحد یک کشوری باید از یکدیگر متفاوت و متمایز باشند پس پیداست که وحدت بدان گونه که برخی می پندارند جوهر حکومت نیست و آن چه را که شرط رستگاری می دانند مایه نابودی است !
یکی بودن افراد کشور یعنی این که همه یک جور فکر کنند و یک جور حرکت کنند ارسطو آن را زیان آور و مایه نابودی اجتماع و کشور می داند بنابراین تفاسیر جامعه زنده یک دست شدنی نیست، «این یک قاعده ی جامعه‌شناختی است که وقتی مردم یک جامعه با درد و رنج بزرگی مواجه می‌شوند، وحدت می‌یابند؛ یعنی روندی عکس فروپاشی اجتماعی رخ می‌دهد»...
بدون تردید جامعه با وحدت دموکراتیک رشد و ترقی خواهد کرد، با وحدت ایدئولوژی امّا رو به سقوط و انحطاط می رود پس شایسته و انتظار است برای خروج از این تعارض های پیرامونی راه حل نظام مندی ارائه شود و با اتخاذ سیاست‌هایی مبتنی بر مبانی وفاق ملّی بر محور مصالح ملّی، هدف را، حل واقعی مسائل در نظر گیرند تا فضای جامعه را از انسداد و التهابات احتمالی مصون نگاه دارند.