پهلوان کربلا

خدایا! در حیرتم که در واقعه ی عاشورا چه ترفندی عباس را به کشتن داد . که به ذا الجلالی ات سوگند ، که زینب در خرابه های شام به اسیری نمی رفت اگر از تمام عالم یک عباسی برای زینب باقی مانده بود .
 به یداللهی علی سوگند که ، حسین در غریبی احساس تنهایی و بی کسی نمی کرد تا زمانی که یل ام البنین در تاریکی شب ، نه نگهبانی از خیمه های حسین ، که اگر عباس در خیمه ها خفته بود هم باز برای احساس آرام بی قرار حسین ، کافی بود. هر چند همه ی مورخین در مورد واقعه ی عاشورا ، نبرد اول را به کسی یا کسانی غیر از عباس نسبت داده اند ، اما بنده ی حقیر این دیدگاه را نمی توانم بپذیرم که به یقین تا جهان پهلوانی از اسطوره بالاتر در خیمه ی حسین به نام عباس و در حد و اندازه های عباس نفس می کشد کسی جرات نمی کند به خیمه ی حسین چپ نگاه کند ، اکبر و عون و جعفر کشته نمی شدند تا عباس عمویی می کرد . نیازی به جنگ دیگر پهلوانان عاشورا نبود اگر از برادری که هیچ اگر از تمام عالم فقط یک عباسی برای حسین باقی مانده بود ، که به اعتراف تمامِ از نویسندگان و شارحان عرب و عجم تا مستشرقین بزرگی که در مورد واقعه ی عاشورا و هفتاد و دو تن پهلوان عاشورا نوشته اند همگی معتقدند که عباس از آن دسته ، هفت تن پهلوانان عربی است که نه در امتداد نام علی که شاید از علی هم زور آورتر ، به تنهایی یک تنه یک لشکر را حریف بوده است .
بامداد پنج شنبه شب تاسوعای حسینی سال یک هزار و چهارصد و دو

عباس مظلوم