سهیلا شعبانی :

از با اهمیت ترین پیش آمدهای زندگی بشر پدیدار گشتن "قلم" و شیوه نوشتن است، که اولین بار در ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح به دلیل فراموشی ذهن و تسهیل در روابط بازرگانی توسط سومری ها ابداع شد.

نوشتن عملی است که آدمی فکرهایش را جهت انتقال با رسم خط بیان می کند، که در بیشتر موارد به صورت ادبیاتی و علمی است، ادبیات، برای برقراری ارتباط با دیگران که همان نویسندگی است، و علم، دانستن و یقین کردن که تالیف است.
نویسنده با نوشتن، عاطفه درونی خود را نشان داده و زبان گفتاری را تکمیل می کند. او پدید آورنده انواع نوشته های ادبی خلاقانه و پژوهشی است.
پائولوکوئیلو نویسنده معاصر برزیلی که کتاب های او در کشورهای مختلف دنیا پرطرفدار است در این باره می گوید: نویسندگی یعنی اشتراک گذاری. این بخشی از ذات انسان است که بخواهد مسائل را به اشتراک بگذارد؛ افکار، ایده ها، عقاید را.  ژوزف استالین نیز از نویسندگان به عنوان مهندسان روح بشریت یاد می کند..
نویسنده ای موفق است که انتقادپذیر و گوش شنوایی داشته باشد. موضوعات را از بطن جامعه، زندگی و مشکلات مردم انتخاب  کند، مردم شناس و صدای مردم جامعه باشد.

به عبارتی می توان گفت: نویسندگی از تنهاترین شغل های جهان است که درآمد زایی خوبی ندارد. تنهاترین از این جهت که نویسنده ساعت ها در تنهایی خود برای چند سطر نوشتن فکر می کند. علی باباچاهی،  شاعر، نویسنده، محقق و منتقد بوشهری در باب نوشتن می گوید: نوشتن فرار از تنهایی نیست، بیان ارزش و اعتبار تنهایی است.

 وسیله نوشتن "قلم" است، قلمی که می تواند تخریب کند و آباد، پنهان سازد و هویدا، و سبک نویسندگی هر شخص را آشکار نماید، " قلمی" که شکافنده سیاهی و جهل، وسیله پایداری تمدن هاو تکامل علوم و راز ماندگاری تاریخ است.
قرآن کریم " قلم"  را نماد و نشانه آگاهی انسان می داند، از ارزشمندی " قلم" این که در اولین سوره قرآن( علق) به آن اشاره شده ( الذی علم بالقلم) همان کسی که بوسیله قلم آموخت. و به آن سوگند یاد می کند و سوره ای هم به همین نام در قرآن است. ( ن والقلم و ما یسطرون)سوگند به قلم و سوگند به آنچه می نویسید.
در تفسیر مجمع البیان علامه طبرسی آمده است: بیان به دو گونه است بیان زبان و بیان قلم. بیان زبان، با زمان کهنه شده و از بین می رود، اما بیان قلم تا ابد باقی می ماند.
 ایران باستان سیزده تیر را روز عطارد می نامیدند، و بر این عقیده بودند که ماه تیر کاتب دیگر ستارگان است، از این رو ۱۳ تیر را روز "قلم" نام نهادند، امروزه چهارده تیر را روز "قلم" معرفی می کنند، روزی فرخنده برای آنان که دستی به نوشتن دارند.

این روز  بر همه نویسندگان، پژوهشگران، منتقدان و اصحاب قلم مبارک باد