چشم و چراغ

غزل غزل بهانه‌ای برای دل ربودنم

نمی‌شود که بگذرم از این غزل سرودنم

به چشم شب چراغ خود زدی قرار از دلم

ولی نمی‌رسد چرا فرصت با تو بودنم

کبوترانه می‌پرم به آسمان چشم تو

زلال و صاف می‌شود هوای پر گشودنم

پر از بهار می‌شوم  همان که ابر مهر تو

گل به بهار می‌دهد شاعر گل ستودنم

دلم چه تنگ می‌شود به یک نظر ندیدنت

غزل غزل بهانه‌ای برای با تو بودنم

محمد دهقان