سهم باغ

خاطرم چندی است با غم در نبرد است ای رفیق
حال و روز و روزگارم سخت سرد است ای رفیق

ماه ها رفت و نشد صاحب دلی مهمان دل
وآن که بر در می زند پیوسته، درد است ای رفیق

هر سری بینی به سامانی رسید اما هنوز،
کودک آواره ی دل کوچه گرد است ای رفیق

کاخ آمال بلند و با شکوه شهر دل
جغد بر ویرانه هایش لانه کرده ست ای رفیق

صد بهار آید ولی باران نیاید، سهم باغ
حمله ی باد خزان و برگ زرد است  ای رفیق

آخرِ هر کو نشد تسلیمِ دورِ کج مدار
راست چون پایان کارِ" گیله مرد" است ای رفیق

علی اسپرغم 

دی ماه  ۱۴۰۰