احمد خواجه حسنی

پیش از آغاز به تحریر این مکتوب باید اذعان دارم در مقطعی به سر می بریم که بی ارزش ترین سبک روزنامه نگاری در جریان فعالیت است، فضای نقادی به مراتب سخت و پر هزینه تر از قبل شده امّا فراموش نکنید چفت و قفلی برای محدودکردن آزادی تفکر وجود ندارد...

با کسب اجازه از گردانندگان قطار پیشرفت، بی گفتگوست حرف و عملِ دولت صادق الوعد که مهم ترین وعده‌های داده شده از سوی این دولت بر حوزه اقتصاد متمرکز بوده، به نحوی است که صدای اعتراض نمایندگان مجلس هم سو را نیز تا حدودی بلند کرده، شرایط به گونه ای است که بدون نیاز به واکاوی منحنی لورنز و ضریب جینی و با تکیه بر همین داده های نا ایمن و الک شده رسمی نیز ضعف و ناتوانی دولت در برخی زمینه ها واضح و مبرهن است، برای نمونه رشد بی سابقه نرخ دلار، سکه و طلا ظرف مدت ١٨ ماه گذشته شاهدی بر این مدعاست.

اتخاذ برخی رویه ها در دولت سیزدهم سبب شده تا نمایندگان پارلمان برای دقایقی هر چند اندک به یکی از اصلی ترین وظایف خود اهتمام ورزیده و لب به انتقاد و اعتراض گشایند.
در توالی سلسه اعتراضات نمایندگان پارلمان به اداره امور توسط دولت سیزدهم به تازگی نطق اضطراری یک دقیقه ای کرمی نماینده دشتی و تنگستان در صحن علنی مجلس با واکنش هایی همراه شد آنجا که اظهار داشتند (نقل به مضمون)؛  "جناب آقای رئیس جمهور، مهمترین وظیفه دولت حفظ مهمترین سرمایه اجتماعی نظام یعنی مردم است ولی متاسفانه با این تیم اقتصادی نمی توانید این وظیفه مهم را به سرانجام برسانید."

بی شک، عیار مدیریت هر فرد و ساختاری، با پیش بینی و آمادگی درست برای آینده و تدبیر مناسب در هنگامه های سخت، سنجیده می شود.
به قول اسلاونکا دراکولیچ "وقتی «آینده» تنها شعاری توخالی باشد، مردم به‌ حق نگرانند که اوضاع به جای کمی بهتر شدن، ممکن است از آنچه هست بدتر هم بشود" پس انتظار حفظ و متعاقباً تقویت سرمایه اجتماعی توسط دولت فعلی با رویکرد کنونی مصداق "تکلیف مالایطاق" است یعنی این تکلیف بیش از طاقت و توان دولت کنونی است!  
امروزه روز ارتقاء سرمایه اجتماعی و فراهم نمودن شرایط و بسترهای مورد نیاز جهت توسعه جامعه مدنی و دموکراسی راه برون رفتی از بسیاری مصائب جمعی است ولی حقیقت عریان است؛
از این دولت با این ترکیب، رویه و رویکرد انتظار تحول نیل به بهبودی منتج به رضایت اجتماعی نمی توان داشت.
بدون تردید هیچ دولتی حاضر نیست در نگاه ناظر بیرونی و در منظر افکار عمومی ضعیف، عاجز و ناکارآمد جلوه کند امّا جامعه آپولیتیسم و شعار زده به دنبال تحقق وعده های جامعه پسندی هستند که بارها شنیده اند، دریغ از روزنه ای...

شعارها شاید تا حدودی گل بدهند اما هرگز میوه نخواهند داد، میوه ها محصول درخت کارآمدی با شاخ و برگ های شایسته سالاری، تکثر گرایی، تضارب آراء و اندیشه ها، عقلانیت و پلورالیسم فکری است.
درخت نحیف ناکارآمدی محصولی جز رنج و فلاکت ندارد.
ایها الناس ملال دارد مردم را از درون می خورد و ما نگرانیم که تن به نوشتن داده ایم.