دِی هِلِیهُو:

دورش بگردُم. شیش هف سالِش بیدا، اُما می گفت مُونَم میخام پاتون بیام. پُی خوم و میشزال می اُومِه تو خیابون و همیطَحر که دَسَلِ کُچیکوشِه مُشت کِردِی، یِهنا شعار میدا و می گفت نه شرقی نه غرقی جمبوری اسلامی.
دِی والا دورِت بگردُم، اِی میفهمیدی بعدِ چل پنجاه سال، شعار نه شرقی نه غرقی وابیده فقط نه غربی و پی شرق رفیق جون جونی وابیدیمه، و جمبوری هم که چه عرض کنم والله... ایقه دَسَلِ کُچیکوتِه تو سرما مُشت نِمیکِردی و شعار نِمیدادی نه شرقی نه غرقی جمبوری اسلامی.
چِیمونِ بَدی زِدیدُم دیرازگوشتون، سَلوُ بردیدُم وَرِ دکتر. مَطَوِ دکتر هم قیومت بی وُ آدم. یه مُشتی نِشسیدِن، یه مُشتی سرِپا وُیسَکیدِیدِن، چن تا پیرزن پیرمِرد هم سرشونِه نهادیدِن تو قد دیوار و همیطحر خوسیدِیدِن سی خوشون. یکی وَخچه میکِرد، یکی کُفِه بُرَش نمیدا، یکی یِهنا مُف وَش چُر میکِرد و خِلاصه همه گرُفتارِ هَمی موچِ چِپَلو بیدِن.
داغُل که رفتیم، سَلوُ وُ دکترِکو گفت خانم دکتر، دِیم هَمی موچِ چِپَلوُ زدشِه وُ پاک سر و پوز و حلق و گُلیش رُختِه تو هم. دکترِکو یه مشتِ خط خَل و وارینی ری قاغُذ نوشت و گفت مادر دهنتِه واز کُو بینُم. تا واز کِردُم، یه چوُ گُتی اُنگار تَه قاشِغا، کِرد تو دهنُم که نَزیک بی هوق بزنُم. بعدش دِکِشا یه چن تا چی خَل و پیچکی نوشت و گفت گُلیش چرک کِرده. چن تا کفسول سیش نوشتم که بُیَد بُخارِه. بعدِش یه مُشتِ گل نرگسی که ری مِیزِش بی، ورداشت گرُفت نُهُی پوزُم و گفت بوشِه می فهمی !؟ گفتُم نه دی والا، پوزُم ایقِه کِپِه که نفس هم نمیتَرُم پاش بکَشُم. هیچی، نُخسِی دکتره ورداشتیم اُومدیم دومن که بِرِیم داروخونه. آسامسورشون هم خِراو بی سرقضا وُ چِل پنجاه تا پله رفتیم تو قیلِ آسمون و واگشتیم. سَلوُ گفت دِی تو همینجو بِشی ری ئی سِکونی کو تا مُو داردِواتِه بگیرُم و واگردُم. گفتُم بوُ. نشِسُم تا رفت و واگشت. یه ماشینی هم همیطحر که یه بِلَنگویی ریش بی وُ هاسِی سروصدا میکِرد، از آخُر خیابون هاسِی می اُومِه. بِخیالُم که نمکی و نون خشکیه. ایسُو که نَزیک واوی، تا یه نیسانِ کَلونیِه وُ ریش هم یه بِلَنگویی بَسِنِه وُ هاسِی سرور پخش میکُنِن. وَختی که وَرِ مو رد واوی، هاسِی میخوند بوی گلِ سوسن و یاسمن آید. تو دلُم گفتُم والا ما خو پاک چِیمون زدمونِه، دیِه نه بو گُلِه میفهمیم، نه بو یاسمنِه.
سَلوُ واگشت تا لُنجِش واریِه وُ هاسِی میا. گفتُم چِنِه؟ گفت هیچی، وَری تا بِرِیم، میگِن ئی قرص و کَفسولَل تموم واویدِنِه و دیِه گیر نمیان.
گفتُم بُوی، نِپِه تا کِی مُو بُیَد ایطحری بوُ حالُم؟ گفت چه میفهمُم. صداش تو صِدِی بِلَنگو نیسان کو گُم واوی که هاسِی میخوند بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر، بار دگر روزگار چون شکر آید.
همیطَحری یادُم وُ حرف میشزال اُومِه که می گفت ایسو خو دیِه قندمون رفته بالا وُ هیچ شکری هم نمیتریم بُخاریم. پُی شِکَر نِبیدا، پُی شِکَر بی. میفهمین خو. یِکِشا خَندَم گرُفت و رفتُم پَسِ خنده. سَلوُ همیطَحر دِشتُم واوی وُ دَسَلِش شروع کِردِن وُ دروشیدَن. مث چی که زَهلَش رفتُو سیما، همیذاتی ....