احمد خواجه حسنی:

جناب قالیباف، رئیس مجلس در نطق پیش از دستور امروز (یکشنبه) خود اظهار داشتند؛  امیدوارم هرچه زودتر امنیت در کشور بصورت کامل تثبیت شود تا تغییرات مشروع و لازم به سمت حکمرانی نو در عرصه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در چارچوب نظام سیاسی جمهوری اسلامی آغاز شود.

خُب این ابراز امیدواری در جهت برقراری آرامش و امنیت با توجه به وضعیت حادث شده فعلی، مطالبه ی جمعی و به نوعی غایت آرزوی قاطبه ی باشندگان کف جامعه است امّا مردم از شما به عنوان رئیس مجلس در این برهه ی حساسیت برانگیز توقع ندارند به ابراز امیدواری بسنده کنید، بلکه شما بایستی با کاربست سازوکارهای دموکراتیک و با اهرم هایی که در اختیار دارید برآورنده آرزوهای اینان در راستای بازگرداندن امنیت به جامعه باشید و برای یک بار هم که شده از فرصت در اختیار نهایت بهره برداری را نموده و راه نرفته ی اصلاح و تغییر و تحوّل را برگزینید، این در حالی است که شما در فروردین ماه سال جاری نیز در پیامی ویدئویی از پارادایم حکمرانی نو پرده برداری کردید و فرمودید باید قرن نو را با حکمرانی نو آغاز کنیم، محتمل بود این گفتمان از جانب رئیس مجلس نوید بخش پایانی به چرخه ی معیوب کنونی و ترسیم گر نقشه ی راه آینده مملکت باشد به نحوی که راهبرد آمرانه ی فعلی جای خود را به راهبردی تحوّل آفرین و عمل گرا دهد لیکن دیری نپائید ک دم حکمرانی نو در ترکیه بیرون زد! و چنین نمود پیدا کرد که شوربختانه اراده‌ای برای پارادایم شیفت و دگردیسی در شیوه حکمرانی نداشته تا موجبات تغییر گفتمانیِ بنیادین را فراهم و به این رفرم سرعت بخشد.
بی گفتگوست ظرف شش ماه گذشته که بحمدالله و المنة کشور از آرامش و امنیت مطلوبی برخوردار بود اقدام مؤثر و سازنده ای در تحقق حکمرانی نو پدیدار نگردید که اگر قدمی هر چند کوچک در این راه نرفته گذاشته می شد، وضعیت الان بدین شکل اسفناک و بغرنج نبود.
به هر حال، برای آغاز مسیر و گام نهادن به راه نرفته ی اصلاح و تغییر، پیشنهاد دارم به ترمیم سیل بند نظام اهتمام ورزیده و روزنامه نگاران و خبرنگاران در بند را آزاد کنید و یقین بدانید تکریم و تقویت سپاه دموکراسی همچنان که صلاح و فلاح مملکت را رقم خواهد زد، افزون بر این زمینه ساز توسعه و پیشرفت را نیز هموار خواهد نمود، با توضیح این که از این دیدگاه، تفسیر و تعریف زمانی واژه ی "خواهد" به معنای بیشینه ای دراز مدت و استمرار گام برداشتن در مسیر اصلاحات خواهد بود.

در انتها خالی از فایده نیست راه نرفته رابرت فراست را مروری داشته باشیم؛

دو جاده در جنگلی زرد از هم دور می‌شدند،
و دریغا که من نمی‌توانستم هر دو را سفر کنم
و من تنها مسافری بودم، دیرزمانی ایستادم
و به یکی‌شان تا می‌توانستم، نگریستم
تا آن‌جا که جاده در لابه‌لای درخت‌ها و شاخه‌ها خم شده بود؛
پس راه دیگر را برگزیدم، جاده‌ای به زیبایی عادلانه‌ی همان جاده،
شاید چیزی بهتر را طلب می‌کردم
زیرا که پوشیده از علف بود، اما نیازمند تن‌پوش،
هرچند با گذشتن از آن‌جا
آن عبور را به‌راستی به تن کرده بود،
و هر دو جاده در آن صبحدم دراز کشیده بودند
در لابه‌لای برگ‌ها و هیچ جای پایی سیاه‌شان نکرده بود
آه، من جاده‌ی نخستین را برای روزی دگر نگاه داشتم!
همچنان می‌دانستم که راه به راهی می‌انجامد
که من تردید داشتم که آیا هرگز باید از آن برگردم.
باید این حرف‌ها را با آهی حسرت‌بار بگویم
جایی در میانه‌ی سال‌ها و سال‌ها:
دو جاده در جنگلی از هم دور می‌شدند، و من،
من آن جاده را طی کردم که کمتر از آن سفر می‌کردند
و تمام تفاوت کار در همین بود.