دکتر مختار فیاض:

هوشنگ ابتهاج هم به جریان جاودانه ی حیات پیوست و پیکرش را بعد از چند روز انتظار برای دفن به موطن و مولدش انتقال دادند. روانش شاد.
از روز درگذشتِ این شاعر نامی تا هم اینک، فضای رسانه ای کشور، مملوِّ از کلیپ ها، پادکست ها و مطالبِ مختلفی است که در فقدان ایشان تهیّه یا نگاشته شده است. این واکنش های کاربران که تقریباً عمومِ مردم را شامل می شود، اتفاقی نیست. مردم با این همه مسائل و مشکلاتِ اجتماعی و اقتصادی و... بیکار نیستند که این همه وقت خود را صرفِ یک مسئله ی پیش پا افتاده و کم اهمیّت کنند بلکه بی شک همراهی و همدلی عموم مردم با مرگِ یک شاعر ۹۴ ساله می تواند دلایل مختلفی داشته باشد :
نخست اینکه سایه، شاعری جامعه گرا، مردمی و متعهد  بود. شاعری که در سنین مختلف، موضع گیری های خاصی داشت و به عنوانِ کنشگر سیاسی، جایگاهِ ویژه ای در میان مردم پیدا کرده بود.
دویم اینکه: این شاعر آثار ارزشمندی از خود به جا گذاشت. آثاری که همواره مورد توجه اقشار مختلف مردم، از افراد بیسواد تا استادان دانشگاه می شود. معمولاً عموم علاقه مندان به شعر و ادبیات، دستِ کم، چند بیت از اشعار سایه را از بر داشته و دارند.
سویم: تعداد زیادی از اشعار سایه را خنیاگران و خوانندگان معروفی همچون شجریان، در قالب آواز و تصنیف اجرا کردند و این خود باعثِ محبوبیت و شهرتِ مضاعف سایه شد.
 در گذشت سایه و حضورِ مردم و رسانه ها در گرامی داشتِ این شاعر، حقایقی را روشن کرد که در نوشته های منتشر شده ی اخیر، کمتر به آن پرداخته شده است:
چند دهه ای است که پژوهشگران حوزه ی شعر و ادبیات و حتی برخی شاعران، به این باور رسیده اند که رسانه ی شعر، با بحران مخاطب مواجه شده است. به نظر می رسد که چنین اظهارِ نظری، خیلی هم دور از واقعیت نیست؛ ولیکن  شعر داریم تا شعر و شاعر داریم تا شاعر.
اگر منظور از شعر و شاعر، شعر و شاعرِ پُست مدرن و جیغ بنفش و جریان هایی از این دست باشد، چنین ادعایی، پُربیراه نیست اما با وجود شاعرانی در طراز سایه، بیگمان، چنین اظهار نظری خیلی نزدیکِ واقعیت نیست. به این دلیل که زندگی و مرگِ سایه، همه ی استدلال های چنین صاحبنظرانی را از حیّزِ انتفاع ساقط کرد. شعر سایه در ذهن و ضمیر اقشار مختلف مردم رسوب کرده است و مردم همچون شاعران بزرگ زبان فارسی، سایه و شعرش را می پسندند و می ستایند. با این وصف، می توان ادعا کرد که مردم همچنان  به شعر، به عنوانِ یک هنر فاخر گرایش دارند، منتهی مهم، نوع شعری است که در اختیار مردم قرار می گیرد نه هر چه نام شعر بر آن می گذارند. یقیناً امروز نیز همچون گذشته شعری مورد اقبال قرار می گیرد که ضمن دارا بودنِ ارزشِ هنری، با زمینه ی اجتماعی و فرهنگی آنان همخوانی و قرابت داشته باشد؛ آن گونه که شعر سایه و منزوی و شفیعی و سیمین بهبهانی و تعداد کثیری از شاعران بزرگ معاصر، قرابت و همخوانی دارد.

...زمان بیکرانه را تو با شمار عمر ما مسنج/
به پای او دمی ست این درنگ درد و رنج/
بسان رود که در نشیب دره/
سر به سنگ می زند رونده باش/
امید هیچ معجزی ز مرده نیست/
زنده باش../