رییس جمهور منتخب طی ملاقات با اصحاب رسانه، وزراء، وکلای مجلس و شخصیت های خارج از دولت، فارغ از وعده های مکررشان در سخنرانی های انتخاباتی و تبلیغاتی، اقتصاد و معیشت جامعه را «فراز» برنامه و نظر خود مطرح می کردند و به دنبال آن از اداره ی دولت در جهت پیشبرد برنامه ها و مدیریت سالم ملت برای دستیابی به یک زندگی بالنسبه مرفه بکرات اشاره داشتند، موردی که در صورت توفیق می تواند یکی از کارهای درخشان دولت یازدهم باشد. به سیاست های داخلی و خارجی؛ گشایش راه های دیپلماتیک جهت گذر از موانع، گفتمان همعرض با دنیای غرب و پایان دادن به مسئله هسته ای به طوری که حقوق حقه ایران محفوظ باشد مداوما اشاره می کردند تا به مسایل داخلی برخی وزارت خانه ها رسیدند، مثل، تفکیک وزارتخانه ای به نام وزارت راه و شهرسازی، جالب است که بسیاری از شخصیت های اجتماعی کشور سؤال می کردند که: راهسازی، چه ربطی به شهرسازی دارد، در شهر خیابان احداث می شود و در بیابان ها جاده برای ارتباط نقاط کشور به یکدیگر ولی سازه های مسکونی چه رابطه ای با راه های مواصلاتی دارد حکایتی مجهول است! یا انحلال سازمان برنامه و بودجه که به هیچ وجه توجیه پذیر نبود زیرا دولت برای نگهداشت سرانگشتی بودجه و برنامه، تقریبا کل سازمان را به زیرمجموعه رییس جمهوری منتقل کرد تا حساب و کتاب مملکت را شخصا بدانند، و این مربوط به تمامی تشکیلات قوه مجریه می شد. مثلا در وزارت کشور و از بخشداران گرفته تا وزیر کشور، سردرگم اعتبارات بودند و قدرت مانور نداشتند.

این همه وعده و زمانی محدود

اکنون آقای روحانی با توجه به قول ها و وعده هایی که داده اند در واقع به لحاظ زمانی، جدول چهار ساله اشان نه تنها پر است که سر ریز هم دارد، مشکلاتی که زمانبر است و به وقت زیادی نیاز دارند، گرچه امید در خلقت بشر نهادینه است اما به تنهایی گره گشا نیست، وقتی هدفی پیش رو باشد لزوماً انسان با امید به دستیابی بدان، عملیات اجرایی را شروع می کند اما روشن است. امید بدون عمل محصولی جز یأس و سرخوردگی نخواهد داشت.

نگاهی به جدول کارهایی را که دولت در اولویت دارد نشان می دهد جدا کردن وزارت خانه ها یا تحولاتی در بنیاد مدیریتی آن ساده نخواهد بود. در سخنان پیش از انتخابات گفتند: من صد روزه مشکل اقتصاد را حل می کنم، حتما بعد از دیدن یک سری آمار و ارقام به این نتیجه رسیدند که: منظور این است که طی صد روز معضلات و موانع اقتصاد سالم و روان را شناسایی و در برطرف کردن آن ها اقدام می شود. در مجموع بیانات ایشان به سه مقوله مهم: فرهنگی، آموزش و پرورش و بهداشت اشاره نشد، و اگر هم ورود کردند سعی نمودند کمتر باز شود، در حالی که بسیاری از بن بست ها و گرفتاری های جامعه، امور فرهنگی است، همگان می دانند، کار تحقیق و پژوهش هزینه دارد و در حوزه فرهنگ تا چنان بودجه و هزینه ای نباشد نمی توان اقتصاد، سیاست، فرهنگ و... را اصلاح نمود.

بهرروی انتظار ملت ایران از آقای روحانی انتخاب وزرایی مدیر و کاردان از هر جریان سیاسی و فکری تایید صلاحیت شده می باشد زیرا خوشبختانه ملت در این زمینه به درک واقعی رسیده و هم توان تحمل و بردباری شان بیشتر شده است چون می دانند این همه گرفتاری و مشکلات تلمبار شده در یک پروسه کوتاه و بی برنامه همچون سرعتِ «بیان» نمی تواند تراز مثبتی در برداشته باشد./ج