کد خبر: 161159 ، سرويس: یادداشت
تاريخ انتشار: 04 ارديبهشت 1401 - 09:30
روی خط مدیر مسئول؛
علی پیرمرادی؛ خبرنگارترین خبرنگار

اتحاد خبر- اکبر صابری: زنده یاد علی پیرمرادی "گزارشگر روزهای سکوت و قلم زن روزهای بی قلمی" بود. روزهایی که نه کسی نام برازجان و دشتستان را چندان می شناخت و نه کسی کار و حرفه خبرنگاری را می فهمید.. علی خبرنگارترین خبرنگار این استان و شهرستان بود.. کاش وعده هایی که این چند روز برای زنده نگه داشتن یاد و نامش داده شده فراموش نشود...

اکبر صابری

 

زنده یاد علی پیر مرادی، پیر خبر استان بوشهر و شهرستان دشتستان هم روی در نقاب خاک ‌کشید.

علی را از حدود 40 سال پیش می شناختم. زمانی که در یکی از مغازه های شهرداری کنار فلکه شهربانی یا میدان دژ برازجان مستقر بود و بساط روزنامه و مجله و کتاب هایش فرش پیاده رو خیابان می شد.

علی "گزارشگر روزهای سکوت و قلم زن روزهای بی قلمی"(1) بود. روزهایی که نه کسی نام برازجان و دشتستان را چندان می شناخت و نه کسی کار و حرفه خبرنگاری را می فهمید.

علی اولین و تنها خبرنگار شهر و شهرستان در آن روزگار بود. او بود که نسل بعد خود را با قلم و خبر آشنا ساخت و به دیگران جرات و جسارت خبرنگاری داد.

 

بیست و چهار سال پیش در اسفند 1377 که تصمیم گرفتم اولین نشریه رسمی شهرستان دشتستان را راه اندازی نمایم نیاز به همراهانی داشتم که این حرفه را بلد باشند. 10 – 15 نفر را به منزل دعوت کردم تا برای انتشار اولین شماره اتحاد کمک کنند. در زمینه های شعر و ادب، ورزش، اجتماعی، سیاسی، تاریخ، طنز و بالاخره خبر که از همه مهم تر بود. در هر زمینه دو سه نفر همکار را هماهنگ کردم. اما در زمینه خبر تنها علی پیرمرادی بود که کارکرده و باتجربه بود. به علی پیشنهاد همکاری و کمک برای راه اندازی اتحاد جنوب دادم. با جان و دل پذیرفت و همکاری و همراهی اش قوت قلبمان شد. شماره های اول اتحاد جنوب با خبرهای علی زیر چاپ رفت. بعدا خبرنگارهای دیگری از نسل جوان شهرستان تربیت و آموزش دیدند و به تحریریه اتحاد اضافه شدند.

 

ویژگی دیگر علی عشق به حرفه خبرنگاری بود. او عاشق این حرفه بود. دعوت شدن یا نشدن به یک جلسه و یا مراسم برایش مهم نبود. علی خود را به هر مراسم و برنامه و جلسه ای که بود با پای پیاده یا ترک موتور رهگذری هم که می شد می رساند. خبرش را می نوشت و برای رسانه هایی که خبرنگارش بود می فرستاد.

خبرنگاری برای علی آب و نان نداشت ولی او پای این عشق تا آخرین روز عمرش ایستاد. علی در این سال های آخر، رسانه ای برای چاپ خبرهایش نداشت. صدا و سیما و روزنامه ها و هفته نامه هایی که روزی علی خبرنگار آنها بود حالا خبرنگاران جوان و آموزش دیده و حرفه ای تری را جایگزین او کرده بودند و رسما خبرنگار هیچ نشریه و رسانه ای نبود. اما علی خبرنگاری و خبرنویسی را بخاطری عشقی که به آن داشت رها نمی کرد. خبرهایش جایی چاپ یا منتشر نمی شد ولی باز علی می نوشت. برای دل خودش می نوشت و در چند گروه واتساپ و فضای مجازی که عضو بود منتشر می کرد. او واقعا عاشق خبرنگاری بود.

ارزش کار زنده یاد علی پیرمرادی به سال هایی برمی گردد که هنوز در استان و شهرستان نشریه و رسانه ای نبود و ایشان زبان گویای مردم شهرستانش بود. مسایل و مشکلات آنها را منعکس می کرد و بعضا با چاپ این مشکلات در روزنامه های پایتخت، گرهی از مشکلات مردم باز می شد و مشکلی برطرف می شد. از اینگونه موارد در خاطرات علی به وفور پیدا می شود.  

 

گرچه اتحاد جنوب هم هرگز حق علی را ادا نکرد ولی باعث افتخار بنده و اتحاد جنوب است که اعلام کنم اولین جایی که علی را بیمه کرد و ایشان توانست حداقل دفترچه بیمه ای برای دوا و درمانش بگیرد اتحاد جنوب بود. و بعد البته جاهای دیگری چند سال و چند ماه وی را بیمه کردند. تا این اواخر که بیمه هیچ جا نبود و برای بازنشستگی می بایست چند ماهی بیمه می شد تا البته با خرید چند سال سنوات و پرداخت بیمه این چند سال بشود ایشان را بازنشسته کرد و از طریق مستمری حداقلی که به وی پرداخت می شد زندگی وی بگذرد. باز این اتحاد جنوب بود که پیش قدم شد و علیرغم اینکه هیچ رابطه کاری و خبرنگاری با اتحاد جنوب نداشت بیمه چند ماه آخر سال 1399 وی را پرداخت نمود تا امکان خرید سنوات و بازنشستگی وی فراهم شود.

 

در این راستا من شخصا پیگیری نمودم و جناب دکتر سالاری و جناب دکتر دهدشتی رییس و معاون وقت سازمان تامین اجتماعی نیز مساعدت ویژه نمودند و هزینه خرید سنوات علی، بخشی بلاعوض و بخشی بصورت وام به ایشان پرداخت شد و بالاخره علی آقا رسما بازنشسته شد و ایشان 28 اسفند 99 در مراسم رونمایی از ویژه نامه نوروزی اتحاد جنوب خبر بازنشستگی اش را رسما اعلام کرد.

 

خدا را شاهد می گیرم مایل به بازگوی این داستان اصلا نبودم ولی از بس این چند روز بداخلاقی دیدم که مجبور شدم به اختصار توضیحی ارایه نمایم.

 

و ای کاش سینه چاکان دلسوز علی که این روزها بیانیه ها دادند و وامصیبت های جورواجور سر دادند و منتشر کردند بگویند در این چند سال آخر عمر و ایام غربت علی برایش چکار کردند؟ صدا و سیما، اداره ارشاد استان و شهرستان و جاهای دیگر برای علی چه کردند؟   

 

گذشته ها گذشت و علی نیز از قید این دنیا و گرفتاری ها و مشکلاتش رها شد. اکنون مائیم و یاد زنده یاد علی پیرمرادی.

کاش وعده هایی که این چند روز برای برگرداندن نام علی به مدرسه ای که خودش ساخته بود و نامگذاری میدان و معبری بنام علی برای زنده نگه داشتن یاد و نامش داده شده فراموش نشود و حداقل به این قول و قرارها عمل شود.

علی خبرنگارترین خبرنگار این استان و شهرستان بود و زنده نگه داشتن یاد و خاطر این عزیز سفر کرده احترام به همه خبرنگاران و اصحاب رسانه است. امید که این مهم عملی گردد.

   

   -------- 

  1. وام گرفته شده از شعر دکتر عبدالرسول عمادی در وصف زنده یاد علی پیرمرادی

 

 

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/161159