
اتحادخبر-دکتر اکرم برزگر: دکتر داریوش اکبرزاده در نگاه من تصویری از استادی جدی به گاه آموزش و پژوهش، دوستی همراه به گاه نیازمندی شاگردان و همکارانش به حمایت او و دانشمندی است گشادهروی در زمانه ای که خندیدنِ راستین در محیط آکادمیک سبب و دلیل محکم میخواهد.دکتر داریوش اکبرزاده در وادیِ سخن گفتن در بابِ فرهنگ و تمدن ایران اهل تسامح و...
* دکتر اکرم برزگر:
دکتر داریوش اکبرزاده در نگاه من تصویری از استادی جدی به گاه آموزش و پژوهش، دوستی همراه به گاه نیازمندی شاگردان و همکارانش به حمایت او و دانشمندی است گشادهروی در زمانه ای که خندیدنِ راستین در محیط آکادمیک سبب و دلیل محکم میخواهد.
دکتر داریوش اکبرزاده در وادیِ سخن گفتن در بابِ فرهنگ و تمدن ایران اهل تسامح و تساهل و هیچگونه سادهگیری نیست. به خاطر دارم که رکگوییاش در آنچه به واسطه تسلط تمام و کمالش به تخصص فوقالعادهاش در حوزه تمدنی فلات ایران و تعهدش نسبت بدان است، گاه سبب تعجب و حتا دلخوری احتمالی برخی مخاطبان هم میشد. نگاهش به میز و مقام با نگاه خیلیها متفاوت بود. اتاقی ساده در زیر زمینِ محوطه موزه ایران باستان، زیر ساختمان پژوهشکده زبانشناسی، کتیبهها و متون پژوهشگاه میراث فرهنگی نه تنها دور از همکارانش بلکه دور از بارقهای از آفتاب، مکان کار و تحقیقاتش بود و بدان میبالید. به یاد دارم در بخش گنجینههای موزه تعداد کارشناسان ارشد مستقر و کارکنان در روزهایی به زحمت به ۳ نفر میرسید.

شانس یار من بود که هشت سال، هر روز یکی از دو نفر حاضر در گنجینه، یکی استادم دکتر اکبرزاده بود و دیگری من. البته گوشهگیری او در وادیِ استفاده تمام و کمال از خلوت برای آغاز و تکمیل پژوهشهایش بود و البته میزبانی از دیگر اساتید و دانشجویانی را که به دیدار او و گنجینه میآمدند همواره با عشق پذیرا میشد. گویی ذاتاً پژوهشگری معلم بود که از آموختن و پیشرفت شاگردانش چه در سازمان میراث فرهنگی و چه در دانشگاه شادمان میشد. با وجود انجام وظایفش در حکم همسر و پدر خانواده، فرصتهای مطالعاتی حتا در سختترین مکانها و زمانها را از دست نمیداد. سخنرانیهایش در محافل کوچک با کسانی که احساس میکرد دغدغه ایران و فرهنگش را دارند به ویژه با جوانان، هر چند آکنده از احساس بود، اما از سوی دیگر حکم مشاوره چگونگی میهنپرست بودن را داشت.
شاخص او برای رسیدن مقام و جایگاه در محافل پژوهشی و آکادمیک، میزانِ توانایی در کشف و آشکار کردن افتخارات کهن دیار از پس هزاره ها مبتنی بر علم و سند بود نه صرفاً کسب مقام برای مقام.
دکتر داریوش اکبرزاده در نگاه من به ایران و عشق به میهن چنان اثری داشت که تا نفسی فرو میرود و بر میآید، شناخت بخش مهمی از هویت خویش را مدیون ایشان هستم. در آخر از کلام فردوسی بزرگ برای استاد آرزو میکنم:
همه ساله پیروز بادی و شاد
سرت پر زدانش دلت پر زداد
دوسلدورف آلمان