امید غضنفر:

نام اش را "بهاره" نهاده اند که تجسم  "خزانه" است و گویا مقرر شده "ره"را "نما" باشد!

او یک هنرمند نمای mp3 ست: شاعر، داستان نویس، بازیگر، فیلم نامه نویس، نمایش نامه نویس.

بهاره شاعر است و رنج می کشد که معمولی شده البته نه "نقی معمولی" سریال پایتخت:

"معمولی شده ام
آن قدر معمولی
که دفتر شعر چاپ می کنم"!

او نظریه یی درخشان در باره ی دختران ایرانی دارد که پس از مطرح شدن در "شام ایرانی"، موضوع پایان نامه ی یکی از دانشجویان "هاروارد" شد:
دخترای ایرونی سر و وضع شون نیکول کیدمنه، طرز فکرشون "لر"!

بهاره ی mp3 نگاهی علمی به آدم های " بی دست و پا" دارد و معتقد است ک هر آدمی نتواند بعد از سی سال کار به رفاه برسد بی دست و پاست!
او از "کارآفرین"های برجسته به شمار می آید و با بهره مندی از "دست و پا" طی سی سال توانسته کارهایی متعدد برای "خود" بیافریند. ما در پایان این انشا به این نتیجه می رسیم که باید همگی مثل بهاره، mp3 باشیم!